Lew Karsawin – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 1882 |
Data i miejsce śmierci | |
doktor | |
Specjalność: Filozofia, mediewistyka | |
Alma Mater | Uniwersytet Petersburski (1906) |
Zatrudnienie | |
profesor uczelni | |
uczelnia | |
Okres spraw. | 1928–1944 |
Lew Płatonowicz Karsawin (ros. Лев Плато́нович Карса́вин, ur. 1882 w Sankt Petersburgu, zm. 1952 w łagrze Abez, Komi ASRR) – rosyjski filozof, brat tancerki Tamary Karsawiny[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Z wykształcenia był historykiem ze specjalizacją w mediewistyce[2]. W 1922 roku został wygnany z Rosji w ramach operacji bolszewickiej znanej jako „statek filozofów”. W 1926 Siemion Frank rekomendował Karsawina jako wykładowcę patrologii w Akademii Religijno-Filozoficznej (przekształconej w Instytut św. Sergiusza )[2]. Od roku 1928 wykładał na uniwersytecie w Kownie. W 1944 roku został zwolniony z Uniwersytetu Wileńskiego przez NKWD. W 1950 roku został skazany na 10 lat łagru i dwa lata później zmarł na gruźlicę w obozie koncentracyjnym.
Poglądy
[edytuj | edytuj kod]Lew Karsawin kontynuował rozważania o wszechjedności typu panenteistycznego, przedstawiając ten sam typ myślenia, co Siemion Frank[3]. W 1922 roku opublikował w Piotrogradzie książkę Noctes Petropolitanae, gdzie rozwijał filozofię miłości, nawiązując do nurtu założonego przez Władimira Sołowjowa[4]. Nie mamy tu jednak do czynienia z systemem filozoficznym na wzór tych, które pojawiły się w filozofii zachodnioeuropejskiej, czy chociażby w myśli Sołowjowa; jest to raczej zbiór poglądów o chrześcijańskiej interpretacji miłości, życia, o relacjach pomiędzy Bogiem i człowiekiem[5].
W swojej historiozofii poddawał krytyce zasadę przyczynowo-skutkowego związku zjawisk historycznych[6].
Prace
[edytuj | edytuj kod]- Л.П. Карсавин: Святые отцы и учители Церкви (раскрытие Православия в их творениях). Предисл. и коммент. С.В. Мосоловой. Moskwa: Wydawnictwo Uniwersytetu Moskiewskiego, 1994. ISBN 5-211-02607-1. [dostęp 2022-06-12]. (ros.).
- Polskie przekłady
- Lew Karsawin, NOCTES PETROPOLITANAE, Przetłumaczył Henryk Paprocki. Tytuł oryginału: Noctes Petropolitanae, Piotrograd, 1922.
- Karsawin, L. Wschód, Zachód i rosyjska idea / przeł. L. Kiejzik, M. Bohun. Zielona Góra: Uniwersytet Zielonogórski, 2007. – 137 s. ISBN 978-83-7481-108-8
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Łosski 2000 ↓, s. 336.
- ↑ a b Obolevitch 2011 ↓, s. 90.
- ↑ Kiejzik 2011 ↓, s. 185.
- ↑ Шестаков 1991 ↓, s. 12-14.
- ↑ Kiejzik 2011 ↓, s. 186.
- ↑ Виктор Вернер, М. Худа-Гранат. Идея всеединства Льва Платоновича Карсавина между историческим и сверхисторическим мышлением. „История и современность”. 1 (15), 2012. [dostęp 2021-03-30]. (ros.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lilianna Kiejzik: Sergiusza Bułgakowa filozofia wszechjedności. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar, 2011, seria: Filozofia Rosyjska. ISBN 978-83-7383-484-2.
- Mikołaj Łosski: Lew Karsawin. W: Historia filozofii rosyjskiej. Kęty: Wydawnictwo Antyk, 2000. ISBN 83-88524-00-3.
- Teresa Obolevitch. Linie rozwoju apofatyzmu w filozofii rosyjskiej XX wieku : (Georgij Fłorowski, Siemion Frank i Lew Karsawin). „Przegląd Filozoficzny”. 1 (77), 2011. ISSN 1230-1493. [dostęp 2021-03-29].
- w języku rosyjskim
- В. П. Шестаков: Вступительная статья. W: Русский Эрос, или Философия любви в России. Москва: Progress Publishers, 1991, s. 5-18. ISBN 5-01-002689. [dostęp 2021-03-15]. (ros.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Sławomir Mazurek. Metafizyka miłości Lwa Karsawina. „Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej”. 46, s. 183-196, 2001. OCLC 998654620.
- ISNI: 0000000108558082
- VIAF: 22143856
- LCCN: n84052899
- GND: 119325454
- NDL: 00736229
- LIBRIS: pm1356k702ztxnb
- BnF: 11909458f
- SUDOC: 033845352
- NKC: jn19990210317
- NTA: 138445737
- BIBSYS: 90843563
- CiNii: DA07714402
- Open Library: OL284727A
- PLWABN: 9810631733605606
- NUKAT: n95002234
- J9U: 987007299998205171
- LNB: 000047346
- CONOR: 257847907