Link Wray – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Imię i nazwisko | Fred Lincoln Wray |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 2 maja 1929 |
Data i miejsce śmierci | 5 listopada 2005 |
Instrumenty | gitara |
Gatunki | |
Zawód | muzyk |
Aktywność | 1958-2005 |
Strona internetowa |
Link Wray (prawdziwe nazwisko Fred Lincoln Wray, ur. 2 maja 1929, zm. 5 listopada 2005) – jeden z pionierów brzmienia gitary elektrycznej. Pochodził z plemienia Szaunisów. W swojej grze jako jeden z pierwszych zastosował dźwięk przesteru. Jego największy przebój to „Rumble” z 1958, wykorzystany na ścieżce dźwiękowej takich filmów jak Pulp Fiction czy Dzień Niepodległości: Odrodzenie. Do wpływu Wraya na ich twórczość przyznawali się m.in. Jimi Hendrix, Bob Dylan, Jeff Beck, Neil Young. Wray od lat 80 do końca życia mieszkał w Kopenhadze.
W 2023 wprowadzony pośmiertnie do Rock and Roll Hall of Fame[1].
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Tytuł | Wytwórnia | Numer katalogowy |
---|---|---|---|
1960 US | Link Wray & The Wraymen | Epic | LN 3661 |
1962 US | Great Guitar Hits by Link Wray | Vermillion | V-1924 |
1963 US | Jack The Ripper | Swan | S-LP 510 |
1964 US | Link Wray Sings and Plays Guitar | Vermillion | V-1925 |
1963/2006 | Link Wray Early Recordings | Rollercoaster/Ace | |
1971 US | Link Wray | Polydor | PD-24-4064 |
1971 US | Mordicai Jones (w/ Bobby Howard) | Polydor | PD-5010 |
1972 US | Be What You Want To | Polydor | PD-5047 |
1973 US | Beans and Fatback (rec. 1971) | Virgin | V-2006 |
1974 US | The Link Wray Rumble | Polydor | PD-6025 |
1975 US | Stuck in Gear | Virgin Records Ltd | Stereo 27 266 XOT |
1979 US | Bullshot | Visa | VISA 7009 |
1979 US | Live at the Paradiso | RCA | PL-44012 |
1990 UK | Apache | ||
1990 UK | Wild Side of the City Lights | ||
1993 DE | Indian Child | Sony Music | EPC 473100 2 |
1997 US | Shadowman | ||
1997 UK | Walking Down a Street Called Love – live | ||
2000 US | Barbed Wire |