Ludwik Puget – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 czerwca 1877 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 27 maja 1942 |
Narodowość | polska |
Dziedzina sztuki | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Tancerka_rze%C5%BAba_Pugeta_cropped.jpg/240px-Tancerka_rze%C5%BAba_Pugeta_cropped.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Ludwik_PUGET-KL_Auschwitz.jpg/240px-Ludwik_PUGET-KL_Auschwitz.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Tenement_house%2C_18_Pi%C5%82sudski_street%2C_Krak%C3%B3w%2C_Poland.jpg/240px-Tenement_house%2C_18_Pi%C5%82sudski_street%2C_Krak%C3%B3w%2C_Poland.jpg)
Tutaj mieszkał i w nieistniejącym obecnie ogrodzie miał swoją pracownię
Ludwik du Puszet Puget (ur. 21 czerwca 1877 w Krakowie, zm. rozstrzelany 27 maja 1942 w Auschwitz-Birkenau) – rzeźbiarz, malarz i historyk sztuki, baron herbu własnego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wywodził się z rodziny pochodzenia francuskiego (Puget de la Marche et de Saint-Alban), osiadłej w Polsce od połowy XVII wieku, obdarzonej indygenatem w 1726 i potwierdzeniem tytułu baronowskiego w Polsce (1824–1829) i w Imperium Rosyjskim w 1861.
Był synem Jana Antoniego (1851–1913) i Marii de Mylo herbu Czochron (1853–1899). Studiował rzeźbę w Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Alfreda Dauna w latach 1895–1897. Równocześnie uzupełniał wiedzę studiując historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dalsze studia odbył w Paryżu. Uzyskał tytuł naukowy doktora. Po powrocie szlifował umiejętności w pracowni Konstantego Laszczki. Został członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”.
Od 1907 współpracował z artystami tworzącymi kabaret Zielony Balonik, zajmując się modelowaniem i animacją lalek. Dla kabaretu pisał także fraszki. Był członkiem Ligi Narodowej przed 1914 rokiem[1]. W latach 1915–1918 wykładał na kursach dla kobiet im. A. Baranieckiego, pod koniec I wojny światowej (w 1918) wyjechał do Francji. W 1925 na Wystawie Sztuki Zdobniczej w Paryżu organizował dział polski.
Po powrocie do Polski objął stanowisko kustosza muzeum miejskiego w Poznaniu. Dla Poznania stworzył Pomnik Wolności w 1927, a dwa lata później kierował pracami konserwatorskimi na zamku poznańskim. Jego pracownia artystyczna znajdowała się przy ulicy Berwińskiego 1. W 1930 założył w Poznaniu kabaret Różowa Kukułka, którego występy po powrocie do Krakowa przeniosły się do mieszkania państwa Pugetów na ulicę Piłsudskiego 18. Teksty kabaretowe Ludwik Puget pisał wraz z synem Jackiem (ur. 1904), również rzeźbiarzem. Równocześnie działał w amatorskim teatrze plastyków Cricot, istniejącym do 1939.
Publikował w krakowskim Czasie i Ilustrowanym Kurierze Codziennym. Jako rzeźbiarz wykonywał niemal wyłącznie portrety między innymi Olgi Boznańskiej, Zofii Jachimeckiej i Karola Huberta Rostworowskiego. Pozostawił także studia zwierząt, na przykład „Lwy” z 1913.
Do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz trafił po aresztowaniu w Domu Plastyków przy ulicy Łobzowskiej, gdzie w czasie II wojny światowej pracował jako kelner. Jego ostatnią pracą jest portret psa, wykonany już w obozie.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Stanisław Kozicki: Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 581.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 28.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ludwik bar. du Puget-Puszet h. wł.. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-10].
- Simon Konarski: Armorial de la noblesse polonaise titrée, Paris 1957.
- Polski Słownik Biograficzny, tom XXIX.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Prace Ludwika Pugeta w bibliotece Polona