Malatura – Wikipedia, wolna encyklopedia
Malatura – część ornamentyki architektonicznej stanowiąca obraz malowany farbami, zwłaszcza na ścianie lub na drewnie, ale także na szkle (spotyka się także malatury podszkliwne). Malatury (malowidła) w architekturze najczęściej spotykane są w połączeniu z takimi technikami malarskimi jak fresk, graffiti, medalion, monochrom, polichromia, panneau, supraporta czy petroglify[1].
Malaturą określa się również sposób malowania pojazdów szynowych[2] i statków powietrznych.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Oksfordzka ilustrowana encyklopedia sztuki, red. J.J. Norwich, przekł. L. Engelking i in., Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1994, s. 300 (ISBN 83-218-1000-4).
- ↑ Dariusz Bartoszewicz: Rusza ze stacji malatura, czyli jak mówi kolejarz. 2010-07-30. [dostęp 2015-11-04]. (pol.).