Marcantonio Marcolini – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kardynał prezbiter | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 22 listopada 1721 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 18 czerwca 1782 |
Nuncjusz apostolski we Florencji | |
Okres sprawowania | 1769–1771 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Prezbiterat | 27 lutego 1768 |
Sakra biskupia | 25 czerwca 1769 |
Kreacja kardynalska | 23 czerwca 1777 |
Kościół tytularny | Sant’Onofrio |
Data konsekracji | 25 czerwca 1769 |
---|---|
Konsekrator | |
Współkonsekratorzy |
Marcantonio Marcolini (ur. 22 listopada 1721 w Fano, zm. 18 czerwca 1782 tamże) – włoski kardynał.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 22 listopada 1721 roku w Fano, jako syn Pietra Paola Marcoliniego i Any Marii Francesci Ferretti[1]. Studiował na La Sapienzy, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Następnie został kanonikiem bazyliki liberiańskiej i referendarzem Trybunału Obojga Sygnatur[1]. 27 lutego 1768 roku przyjął święcenia kapłańskie[2]. 12 czerwca 1769 roku został wybrany tytularnym arcybiskupem Tesalonik, a trzynaście dni później przyjął sakrę[2]. W latach 1769–1771 był nuncjuszem we Florencji[2]. 23 czerwca 1777 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Sant’Onofrio[2]. Zmarł 18 czerwca 1782 roku w Fano[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Marcantonio Marcolini. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2019-05-30]. (ang.).
- ↑ a b c d Marcantonio Marcolini. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2019-05-30]. (ang.).