Marcin Leopold Oleniuk – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1939–1945 |
Siły zbrojne | |
Główne wojny i bitwy | II wojna światowa (kampania wrześniowa, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Gr%C3%B3b_Leopolda_Oleniuka.jpg/240px-Gr%C3%B3b_Leopolda_Oleniuka.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Tablica_na_grobie_Leopold_Oleniuk.jpg/240px-Tablica_na_grobie_Leopold_Oleniuk.jpg)
Marcin Leopold Oleniuk (ur. 11 listopada 1913 w Rudkach, zm. 17 marca 2011 w Kłodzku[1]) – pułkownik Wojska Polskiego, nauczyciel, honorowy obywatel Kłodzka.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Rudkach w dawnym województwie lwowskim, w rodzinie kolejarskiej jako najmłodsze, szóste dziecko. W latach 20. XX wieku przeniósł się z rodziną do Sambora, gdzie ukończył Seminarium Nauczycielskie im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Następnie pracował na Pokuciu w charakterze nauczyciela[2] .
W kampanii wrześniowej 1939 walczył, jako podchorąży rezerwy w szeregach 5 Pułku Strzelców Podhalańskich[2] . Po przekroczeniu granicy polsko-węgierskiej był internowany na Węgrzech, skąd uciekł i zgłosił się do Brygady Strzelców Karpackich w Syrii w 1940 roku. Jako plutonowy podchorąży walczył w Tobruku w szeregach dywizjonu artylerii przeciwpancernej. Później walczył pod Monte Cassino, Ankoną i Bolonią, jako dowódca baterii artylerii przeciwpancernej. Awansował na kapitana[2] .
Po zakończeniu wojny przez dwa lata przebywał w Wielkiej Brytanii, po czym osiedlił się w Kłodzku. Pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego, przysposobienia wojskowego, geografii, języka angielskiego w Liceum Pedagogicznym, Liceum Ogólnokształcącym, Technikum Mechanicznym. Odbył także studia w Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Na emeryturę przeszedł w 1974 roku. Decyzją nr 626 z 11 grudnia 2006 Minister Obrony Narodowej na wniosek Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari mianował go na stopień pułkownika.
Zmarł w Kłodzku w 2011 roku i został pochowany obok swojej żony Zofii na miejscowym cmentarzu komunalnym.
Za swoją działalność był wielokrotnie nagradzany, w tym Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, brytyjską Gwiazdą Afryki oraz licznymi innymi medalami włoskimi, angielskimi i francuskimi[2] . Otrzymał także tytuł honorowego obywatela Kłodzka[2] .
Jego żoną była Zofia z domu Sas-Bilińska (1917–1991).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dane z nagrobka na kłodzkim cmentarzu [on-line] [dostęp 2012-12-07].
- ↑ a b c d e Szczepański 2011 ↓.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ponikowska Łada, Oleniuk Marcin Leopold, [w:] Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, pod red. J. Laski i M. Kowalcze, t. 3, Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, Kłodzko 2011.
- Władysław Szczepański. Człowiek legenda płk Leopold Oleniuk (1913–2011). „Gazeta Prowincjonalna Ziemi Kłodzkiej”. 13, 2011-04-01. Kłodzko: Oficyna Wydawnicza Brama.