Mauro Cantoro – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Roberto Mauro Cantoro | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 179 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Roberto Mauro Cantoro (ur. 1 września 1976 w Ramos Mejía) – argentyński piłkarz występujący na pozycji pomocnika.
Jest wychowankiem argentyńskiego CA Vélez Sarsfield. Z Vélez był wypożyczany do peruwiańskiego Universitario de Deportes, z którym dwa razy zdobył mistrzostwo Peru. Następnie był zawodnikiem argentyńskiego Atlético de Rafaela i włoskiego Ascoli Calcio. Od października 2001 roku do grudnia 2009 roku występował w Wiśle Kraków, z którą pięć razy został mistrzem Polski oraz dwa razy zdobył puchar kraju. Z Wisły przeszedł do Odry Wodzisław Śląski.
Cantoro ma za sobą występy w reprezentacji Argentyny U-17. W 1993 roku wystąpił w jej barwach na Mistrzostwach Ameryki Południowej U-17 w Kolumbii oraz na Mistrzostwach Świata U-17 w Japonii.
Kariera klubowa
[edytuj | edytuj kod]CA Vélez Sársfield (1994–2000)
[edytuj | edytuj kod]Mauro Cantoro jest wychowankiem klubu CA Vélez Sarsfield. W argentyńskiej Primera A zadebiutował 24 kwietnia 1994 roku w spotkaniu z River Plate. Sezon 1996/97 Cantoro rozpoczął w składzie Vélez Sársfield, występując w pięciu meczach turnieju Apertura ligi argentyńskiej[1].
Wypożyczenie do Atlético de Rafaela
[edytuj | edytuj kod]Na drugą część sezonu 1996/97 został wypożyczony do występującego w niższej lidze Nacional B klubu Atlético de Rafaela[2]. Grał tam w rozgrywkach grupy mistrzowskiej argentyńskiej drugiej ligi[3]. W ligowym debiucie w barwach Atlético, w meczu przeciwko CA All Boys strzelił bramkę[4]. W sumie, w turnieju Clausura 1997 zdobył sześć goli dla Atlético. W meczu z Central Córdoba strzelił dwie bramki[5]. Zdobył również po bramce w meczach z Morón, Los Andes oraz ponownie z CA All Boys[6][7][8].
Powrót do Vélez
[edytuj | edytuj kod]W lipcu 1997 roku powrócił do zespołu Vélez Sársfield[9]. Nie grał jednak w turnieju Apertura 1997 w pierwszym zespole Vélezu, występował w zespole rezerwowym[1][10].
Wypożyczenie do Universitario
[edytuj | edytuj kod]W 1998 roku Cantoro trafił do peruwiańskiego klubu Universitario de Deportes, do którego ściągnął go trener Osvaldo Piazza, który w latach 1994–1997 był szkoleniowcem Vélezu Sarsfield[11][12]. Miał tam grać na zasadzie wypożyczenia do czerwca 1998 roku[13]. W swoim ligowym debiucie w barwach Universitario, w meczu pierwszej kolejki turnieju Apertura 1998 ligi peruwiańskiej z Melgar strzelił dwa gole[14]. Argentyczńczyk tak dobrze radził sobie w klubie z Limy, że działacze Universitario już w marcu złożyli wniosek o przedłużenie wypożyczenia Cantoro do grudnia 1998 roku[13]. Cantoro wygrał razem z Universitario turniej Apertura sezonu 1998 ligi peruwiańskiej. Argentyńczyk strzelił 11 bramek dla Universitario w tym turnieju[14]. Przez peruwiańskich dziennikarzy wybrany został najlepszym obcokrajowcem turnieju[15].
Powrót do Vélez i powtórne wypożyczenie do Universitario
[edytuj | edytuj kod]Po zakończeniu turnieju wrócił do Vélezu Sarsfield, gdzie zagrał w jednym meczu turnieju Apertura 1998 ligi argentyńskiej[1]. Został jednak powtórnie wypożyczony do Universitario de Deportes, gdzie dokończył sezon 1998. We wrześniu i październiku występował z Universitario na turnieju Copa Merconorte, w którym zdobył trzy bramki w sześciu meczach[16][17]. Turniej Clausura sezonu 1998 ligi peruwiańskiej wygrał zespół Sporting Cristal. W dwumeczu o mistrzostwo Peru lepsze było Universitario i to ono zdobyło tytuł. Cantoro w turnieju Clausura strzelił 2 gole. W sumie, w sezonie 1998 zdobył dla swojego zespołu 13 bramek[14].
Kolejny powrót do Vélez
[edytuj | edytuj kod]W 1999 roku Cantoro powrócił do Vélezu Sársfield i wystąpił w jego barwach w jednym meczu turnieju Clausura sezonu 1998/99 ligi argentyńskiej[1].
Kolejne wypożyczenie do Universitario
[edytuj | edytuj kod]W lipcu 1999 roku Cantoro został po raz kolejny wypożyczony do peruwiańskiego Universitario, na okres pół roku[18]. W sezonie 1999 zajął ze swoją drużyną drugie miejsce w turnieju Clausura. Cantoro zdobył 9 bramek dla klubu z Limy, w turnieju Clausura. Finałowy dwumecz z zespołem Alianza Lima wygrało Universitario, dzięki czemu Cantoro został po raz drugi z rzędu mistrzem Peru[19]. W turnieju Copa Merconorte 1999 Cantoro zdobył jedną bramkę, w czterech meczach[20][21].
Wypożyczenie do Blooming i występy w Copa Libertadores
[edytuj | edytuj kod]Po okresie gry w Peru Mauro Cantoro przeniósł się do Boliwii, do drużyny Blooming[22]. W turnieju Apertura sezonu 2000 zdobył dla swojej drużyny dwie bramki[23]. Z drużyną Blooming występował również w rozgrywkach Copa Libertadores, gdzie zagrał w sześciu meczach fazy grupowej[24]. Drużyna Blooming zajęła trzecie miejsce w swojej grupie i odpadła z dalszej części rozgrywek Copa Libertadores[25].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Cantoro_Mauro.jpg/190px-Cantoro_Mauro.jpg)
Atlético de Rafaela (2000)
[edytuj | edytuj kod]W czerwcu 2000 roku wygasł kontrakt Cantoro z klubem CA Vélez Sarsfield[26]. Zawodnik postanowił przenieść się do argentyńskiego klubu Atlético de Rafaela, w którym już wcześniej występował. W pierwszym meczu ligowym w barwach nowej drużyny z Olimpo Bahía Blanca zdobył bramkę doprowadzając do wyniku 1:1[27]. W sumie, barwach Atlético strzelił trzy bramki w lidze Nacional B[28].
Ascoli Calcio (2001)
[edytuj | edytuj kod]W 2001 roku Mauro Cantoro przeszedł do włoskiego klubu Ascoli Calcio. W Serie C1 zdobył dwie bramki w dziewięciu meczach[29].
Wisła Kraków (2001–2009)
[edytuj | edytuj kod]W październiku 2001 roku został zawodnikiem Wisły Kraków. Z Wisłą Kraków pięć razy zdobył mistrzostwo Polski, w sezonach 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2007/08 i 2008/09. Dwukrotnie wywalczył z zespołem "Białej Gwiazdy" Puchar Polski w sezonach 2001/02 i 2002/03. 31 grudnia 2009 wygasł jego kontrakt z krakowskim klubem. Wisła zdecydowała, że nie przedłuży z nim umowy.
Odra Wodzisław (2010)
[edytuj | edytuj kod]18 stycznia 2010 Cantoro podpisał kontrakt z Odrą Wodzisław[30]. Zawodnik związał się z klubem do końca rundy wiosennej sezonu 2009/10[31].
Powrót do Argentyny
[edytuj | edytuj kod]Po zakończeniu sezonu 2009/10 Cantoro postanowił powrócić do Argentyny i w sierpniu 2010 roku podpisał kontrakt z klubem Juventud Antoniana, występującym w lidze Torneo Argentino A[32]. W sierpniu 2011 roku Cantoro został zawodnikiem klubu Deportivo Morón, występującago w rozgrywkach Primera B Metropolitana[33].
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]Mauro Cantoro ma na koncie występy w reprezentacji Argentyny U-17. W 1993 roku występował w jej barwach na Mistrzostwach Ameryki Południowej do lat 17 w Kolumbii[34]. Na mistrzostwach Cantoro zdobył razem z drużyną brązowy medal[35].
W sierpniu 1993 roku reprezentował Argentynę podczas Mistrzostw Świata U-17 w Japonii. Na mistrzostwach wystąpił we dwóch spotkaniach, z Australią oraz Kanadą[36]. W meczu z reprezentacją Kanady zdobył bramkę, ustalając wynik spotkania na 5:0 dla Argentyny[37].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Mauro Cantoro ma żonę Adrianę oraz dwóch synów Mauro i Tiago[38]. Jego pradziadek urodził się w Galicji, skąd w 1915 roku wyemigrował do Argentyny. Piłkarz posiada obywatelstwo argentyńskie, włoskie i polskie. Obywatelstwo polskie zostało mu nadane 23 kwietnia 2008[39]. Akt nadania obywatelstwa odebrał on w Krakowie 16 maja 2008[40].
Przez kilka miesięcy był asystentem trenera Universitario de Deportes[41].
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]- (stan na 30 czerwca 2010)
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]Zespołowe
[edytuj | edytuj kod]- Universitario de Deportes
- Wisła Kraków
Indywidualne
[edytuj | edytuj kod]- Piłkarski Oscar "Pomocnik Ligi Polskiej": 2004
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Roberto Mauro Cantoro. futbolxxi.com. [dostęp 2009-07-25].
- ↑ La crisis económica del fútbol del ascenso. lanacion.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ HISTORIALES. lacremaesdeprimera.com.ar. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-15)].
- ↑ Rafaela mereció más. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ Rafaela dio la sorpresa. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ Los Andes gritó al final. lanacion.com.ar. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ Rafaela bajó a Los Andes. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ Quilmes y un pobre empate. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ ¡Finalistas!. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
- ↑ Boca es el puntero. clarin.com. [dostęp 2009-07-25].
- ↑ Listos para el inicio del. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
- ↑ CLUB UNIVERSITARIO DE DEPORTES Campeón Nacional 1998. daleucampeon.4t.com. [dostęp 2009-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-14)].
- ↑ a b El rompecabezas de Bielsa. clarin.com. [dostęp 2009-12-01].
- ↑ a b c Peru 1998. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Piazza tuvo su revancha en Perú. clarin.com. [dostęp 2009-12-01].
- ↑ Copa Merconorte 1998. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Copa Merconorte – 1998. conmebol.com. [dostęp 2009-07-25].
- ↑ Libreta de apuntes. clarin.com. [dostęp 2009-12-01].
- ↑ Peru 1999. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Copa Merconorte 1999. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Copa Merconorte – 1999. conmebol.com. [dostęp 2009-07-25].
- ↑ En el exterior. lanacion.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Bolivia 2000. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ ROBERTO MAURO CANTORO. bdfa.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Copa Toyota Libertadores – 2000. conmebol.com. [dostęp 2009-07-25].
- ↑ Cinco jugadores libres en Vélez. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
- ↑ Rafaela se fue feliz. ole.com.ar. [dostęp 2009-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-22)].
- ↑ Argentina Second Level (Primera B – Nacional) 2000/01. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Ascoli. calciatori.com. [dostęp 2009-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-05)].
- ↑ Cantoro nowym piłkarzem Odry. odra.wodzislaw.pl. [dostęp 2010-01-18].
- ↑ Prezentacja Mauro Cantoro. odra.wodzislaw.pl. [dostęp 2010-01-18].
- ↑ Cantoro firma el contrato y se suma a las prácticas. juventudantoniana.com. [dostęp 2010-09-02].
- ↑ Nuevo refuerzo: Mauro Cantoro. deportivomoron.net. [dostęp 2012-09-15].
- ↑ La estadística de todos los partidos entre el Sub 17 y Venezuela. afa.org.ar. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ South American U-17 Championship 1993 (Colombia). rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Roberto CANTORO. fifa.com. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-10)].
- ↑ FIFA U-17 World Championship Japan 1993. fifa.com. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-03)].
- ↑ W trosce o synów. wislaportal.pl. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Mauro Cantoro w Krakowie czuje się jak w domu. rp.pl. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Roberto Mauro Cantoro otrzymał polskie obywatelstwo. mmkrakow.pl. [dostęp 2009-06-17].
- ↑ Mauro Cantoro. Legenda Wisły Kraków i jego rodzina. Co u nich? Teraz żona robi karierę! [ZDJĘCIA 21/35]. gol24.pl. [dostęp 2020-12-13].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Mauro Cantoro w bazie 90minut.pl
- Mauro Cantoro. fifa.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-10)]. w bazie FIFA (ang.)
- Mauro Cantoro w bazie BDFA (hiszp.)