Minóg morski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Petromyzon marinus[1] | |||||
Linnaeus, 1758 | |||||
![]() | |||||
Systematyka | |||||
Domena | |||||
---|---|---|---|---|---|
Królestwo | |||||
Typ | |||||
Podtyp | |||||
Nadgromada | |||||
Gromada | |||||
Rząd | |||||
Rodzina | |||||
Rodzaj | Petromyzon | ||||
Gatunek | minóg morski | ||||
| |||||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||||
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Lamprey_mouth.jpg/250px-Lamprey_mouth.jpg)
Minóg morski[3], minog morski[4] (Petromyzon marinus) – pasożytniczy gatunek bezżuchwowca z rodziny minogowatych (Petromyzontidae), największy z minogów. Jedyny przedstawiciel rodzaju Petromyzon.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Wzdłuż kanadyjskich i europejskich wybrzeży Oceanu Atlantyckiego, Morze Bałtyckie (w Polsce rzadki, głównie w przybrzeżnej strefie Bałtyku, pojedynczo w północnym i środkowym dorzeczu Wisły[5], zachodnia część Morza Śródziemnego, Wielkie Jeziora Północnoamerykańskie. W okresie tarła wpływa do rzek[5]. Gatunek wędrowny, w dużych jeziorach tworzy formy słodkowodne. Znosi duże zasolenie wody.
Wygląd
[edytuj | edytuj kod]Ciało wężowate o przeciętnej długości do 100 centymetrów (maksymalnie 120 cm), ubarwione na grzbiecie zwykle szaroniebiesko, a na spodzie srebrnobiałe. Na bokach głowy widoczne siedem par otworów skrzelowych. Dwie, wyraźnie oddzielone od siebie, płetwy grzbietowe, druga połączona z płetwą ogonową. Linia boczna jest dobrze rozwinięta. Może osiągać do 3 kg masy ciała. Formy słodkowodne nie osiągają takich rozmiarów jak morskie. Jak u wszystkich minogowatych pysk ma postać dużej przyssawki z dwoma, zrośniętymi ze sobą, zębami rogowymi w górnej części i 7 oddzielnymi u dołu.
Rozród
[edytuj | edytuj kod]Tarło odbywa się w rzece lub jej ujściu, od maja do czerwca. Samica składa do 250 tys. jajeczek w jamie wygrzebanej w piaszczystym dnie. W czasie rozrodu osobniki dorosłe nie pobierają pokarmu. Po tarle giną.
Pożywienie
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Sea_Lamprey_fish.jpg/220px-Sea_Lamprey_fish.jpg)
Larwy (ślepica) żywią się drobnymi organizmami unoszącymi się w wodzie i detrytusem. Dorosłe minogi są pasożytami. Atakują głównie dorsze, łososie i węgorze.
Ochrona
[edytuj | edytuj kod]W Europie minóg morski jest gatunkiem zagrożonym. W Polsce objęty ścisłą ochroną[6].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Petromyzon marinus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Petromyzon marinus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Franciszek Staff (tłum.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
- ↑ Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
- ↑ a b J. M. Rembiszewski, H. Rolik. Krągłouste i ryby Cyclostomata et Pisces. „Katalog Fauny Polski”. 24, s. 251, 1975. PAN – Instytut Zoologii, PWN, Warszawa.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2011 r. nr 237, poz. 1419)
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976. (pol.).
- Andrzej Rudnicki: Ryby wód polskich - atlas. Warszawa: WSiP, 1989, s. 104. ISBN 83-02-01071-5. (pol.).