Mirko Filipović – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Pseudonim | Cro Cop |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Obywatelstwo | |
Wzrost | 188 cm |
Masa ciała | 109 (2018) kg |
Styl walki | |
Kategoria wagowa | |
Klub | Cro Cop Squad Gym |
Bilans walk zawodowych[a] | |
Liczba walk | 48 |
Zwycięstwa | 35 |
Przez nokauty | 26 |
Przez poddania | 6 |
Przez decyzje | 3 |
Porażki | 11 |
Remisy | 2 |
Nieodbyte | 1 |
| |
Strona internetowa |
Mirko „Cro Cop” Filipović (ur. 10 września 1974 w Vinkovci) – chorwacki kickbokser, bokser i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) wagi ciężkiej. Mistrz świata w kickboxingu w formule full contact (1996), wicemistrz K-1 WGP (1999), mistrz K-1 WGP (2013) oraz tryumfator turniejów MMA PRIDE Openweight GP (2006) oraz RIZIN FF World Grand Prix (2016). Był także oficerem policji oraz posłem do chorwackiego parlamentu.
Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Mirko Filipovic urodził się w Vinkovci. Trenować siłowo zaczął już w wieku 11 lat. Inspiracją był dla niego film Krwawy sport z główną rolą Jean-Claude’a Van Damme’a. Początkowo ćwiczył w przydomowej szopie, gdzie miał do dyspozycji proste przyrządy: sztangę własnej roboty, drążek, worek wypchany trocinami.
Dorastał w czasach rozpadu Jugosławii i wojny domowej 1991–1995. W tym czasie przeniósł się na sześć miesięcy z rodzinnej Privlaki do sąsiedniego miasta Varaždin (działała tam szkoła). Na miejscu szukał działającego klubu kick-boxingu, jednak do wyboru miał tylko kluby boksu oraz karate. Zdecydował się na karate (kierując się tym, że w boksie nie walczy się za pomocą nóg), jednak sposób treningów nie spodobał mu się, gdyż stwierdził, że ciosy w powietrze, kimona czy ustawianie w szeregu nie są praktyczne. Pewnego dnia zobaczył grupę osób trenujących kick-boxing. Po uzyskaniu zgody trenera przyłączył się do nich. Po powrocie z Varaždinu kontynuował treningi.
W 1994 roku zmarł jego ojciec. Filipović odbywał wtedy służbę wojskową, a jego rodzina nie miała za co żyć, gdyż ojciec był jedyną osobą pracującą. Filipović złożył więc podanie i został przyjęty do akademii policyjnej. Został przydzielony do oddziału antyterrorystycznego „Lučko”. Zarobione pieniądze (pensja ok. 500 $) przeznaczał na utrzymanie rodziny oraz treningi. Często, ze względu na karierę sportową, był zwalniany z obowiązków służbowych. W zamian wchodził do ringu w koszulce z napisem ATJ LUCKO. W oddziale tym służył przez 6 lat. Ze względu na policyjną karierę występował pod pseudonimem „Cro Cop” (w wolnym tłumaczeniu z ang. „Chorwacki Gliniarz”).
Boks amatorski
[edytuj | edytuj kod]W 1997 roku został mistrzem Chorwacji w wadze superciężkiej (ponad 91 kg), a także zajął 2. miejsce w międzynarodowym turnieju o Puchar Akropolu, przegrywając w finale na punkty z Paolo Vidozem. Wystąpił również na mistrzostwach świata w Budapeszcie, z których został wyeliminowany w 1/16 finału przez ówczesnego mistrza świata i Europy, Aleksieja Lezina[1]. W 1998 roku ponownie wygrał mistrzostwa kraju i reprezentował Chorwację na mistrzostwach Europy w Mińsku (przegrał w I rundzie z Sinanem Şamilem Samem)[2]. W tym samym roku zdobył brązowy medal na igrzyskach śródziemnomorskich oraz srebrny na mistrzostwach CISM w Niemczech.
Kariera w K-1
[edytuj | edytuj kod]Wczesna kariera
[edytuj | edytuj kod]W K-1 zadebiutował w 1996 roku w wieku 22 lat (występował wtedy jeszcze pod pseudonimem „Tigar”). Był jednym z najmłodszych zawodników tej organizacji. Jego trenerem był ówcześnie Branko Cikatić (zwycięzca K-1 Grand Prix 1993). W swojej pierwszej walce Filipović zmierzył się z Francuzem Jérôme „Geronimo” Le Bannerem – finalistą K-1 World Grand Prix 1995. Chorwat wygrał przez jednogłośną decyzję sędziów (w pierwszej rundzie Le Banner był liczony). Następną walkę stoczył z Ernesto Hoostem, utytułowanym zawodnikiem boksu tajskiego i K-1, z którym przegrał przez TKO. Wkrótce po tej walce Filipović, skonfliktowany z Branko Cikatićem, odszedł na 3 lata z K-1 i rozpoczął w Chorwacji amatorską karierę bokserską.
Powrót do K-1
[edytuj | edytuj kod]Do K-1 powrócił w 1999 roku, już jako „Cro Cop”. Dzięki współpracy z Damirem Siserem, renomowanym trenerem ciężarowców i kulturystów, wyraźnie rozwinął się fizycznie. Rozpoczynając u niego trening Filipović ważył 93 kg i skarżył się, że nie może nabrać masy. Siser przepisał mu odpowiednie suplementy oraz ćwiczył z nim 2-3 razy w tygodniu. W rezultacie Filipović zyskał ponad 10 kg masy mięśniowej.
W pierwszej walce po powrocie znokautował Jana Nortje, po czym stoczył kolejnych 5 walk, z których przegrał tylko jedną, przez decyzję. Zwycięstwa nad Bernardo, Musashim i Greco doprowadziły go do finału K-1 World GP 1999 w Tokio. Zmierzył się w nim z Ernesto Hoostem. Również i tym razem Holender był górą (KO przez cios w korpus). Trzecia walka i trzecia porażka z Hoostem miała miejsce rok później w ćwierćfinale K-1 World GP 2000. Pojedynek był jednak wyrównany i do rozstrzygnięcia potrzebna była dodatkowa runda. Mimo tych porażek Chorwat szybko awansował do grona gwiazd K-1 oraz zyskał reputację jednego z najmocniej kopiących zawodników. Jego głównym atutem były szybkie i celne kombinacje bokserskie oraz lewe kopnięcie okrężne w głowę.
W 2001 roku najpierw został sensacyjnie znokautowany przez Michaela McDonalda, a później, podczas treningu doznał kontuzji, która wyeliminowała go z eliminacji do finału World GP. K-1 zaproponowało mu wtedy występ w walce MMA przeciwko zapaśnikowi Kazuyukiemu Fujicie. Po tym pojedynku Filipović powziął decyzję o rozstaniu z kick-boxingiem i rozpoczęciu kariery w MMA. W 2002 roku stoczył w K-1 jeszcze 3 walki (wygrał z Yanagisawą, Bonjaskym i Huntem), a w swojej ostatniej, która odbyła się 30 kwietnia 2003 roku, znokautował w pierwszej rundzie Boba Sappa.
Od 2012
[edytuj | edytuj kod]10 marca 2012 roku w Zagrzebiu pokonał przez jednogłośną decyzję w walce na zasadach K-1 Raya Sefo. Początkowo była ona zapowiadana jako pożegnalny pojedynek Filipovicia[3]. Wkrótce potem ogłoszono jednak, że Chorwat po 9 latach powróci do organizacji K-1. 27 maja na gali K-1 Rising w Madrycie pokonał przez nokaut w 2. rundzie Hiszpana Lorenzo Javiera Jorge. We wrześniu 2012 roku wystartował w kwalifikacjach do turnieju K-1 World Grand Prix. W pierwszej rundzie turnieju pokonał przez decyzję Amerykanina Randy’ego Blake’a. Finałowa gala odbyła się w ojczyźnie Mirko – Chorwacji (Zagrzeb). Do turnieju zostali zaproszeni m.in. Badr Hari, Zabit Samiedow czy Hesdy Gerges. W ćwierćfinale Chorwat spotkał się z Amerykaninem Jarrellem Millerem, którego pokonał na punkty, a w półfinale również na punkty Ukraińca Pawła Żurawlowa. W finale zwyciężył Surinamczyka Ismaela Londta przez decyzję sędziów który m.in. był liczony po lewym okrężnym kopnięciu w głowę w 2. rundzie[4]. Filipović stał się dziewiętnastym mistrzem K-1 World GP w historii tej organizacji i dopiero czwartym zawodnikiem nie pochodzącym z Holandii – wcześniej aż piętnaście razy mistrzami zostawali właśnie Holendrzy.
Kariera w MMA
[edytuj | edytuj kod]PRIDE FC
[edytuj | edytuj kod]Karierę w MMA rozpoczął 19 sierpnia 2001 roku na gali K-1 Andy Hug Memorial. Walczyli tam na specjalnych zasadach kick-boxerzy z graplerami. Filipović pokonał Kazuyukiego Fujitę przez TKO (podczas próby obalenia Fujita otrzymał w głowę cios kolanem, co spowodowało głębokie rozcięcie i pęknięcie czaszki). W listopadzie 2001 zadebiutował w organizacji PRIDE FC (z którą był związany przez następne 5 lat), gdy podczas gali PRIDE 17 zremisował z Nobuhiko Takadą.
Kolejne walki, nie licząc remisu z Wanderleiem Silvą, były szybkimi zwycięstwami Filipovicia. Wśród pokonanych przez niego zawodników byli m.in. Igor Wowczanczyn, Heath Herring oraz Kazushi Sakuraba.
Zwycięską passę Filipovicia zakończył Antonio Rodrigo „Minotauro” Nogueira, który w walce o tymczasowe mistrzostwo PRIDE w wadze ciężkiej pokonał go przez poddanie. Szansą na odzyskanie miana pretendenta do tytułu miał być dla Chorwata udział w turnieju Pride Grand Prix 2004, w którym miało dojść do jego walki z Fiodorem Jemieljanienko. Najpierw jednak Filipović musiał pokonać Kevina Randlemana. Mimo że był zdecydowanym faworytem, niespodziewanie przegrał przez szybki nokaut.
Porażka ta chwilowo zmniejszyły szanse Chorwata na walkę o mistrzostwo. Jednak gdy wygrał on 7 kolejnych walk (6 przed czasem), w tym z bratem Fiodora, Aleksandrem, władze PRIDE przyznały mu prawo do walki z Rosjaninem. Odbyła się ona w sierpniu 2005 roku. Ku zaskoczeniu obserwatorów Rosjanin zdecydował się na bój w „stójce”, która była domeną Filipovicia. Walka była wyrównana, ale to mistrz kontrolował jej przebieg i wygrał ją przez jednogłośną decyzję.
Następne dwie walki stoczone przez Chorwata były pojedynkami rewanżowymi. Najpierw wygrał z Joshem Barnettem, lecz wkrótce potem przegrał przez niejednogłośną decyzję z Markiem Huntem, który powetował sobie przegraną sprzed 3 lat z K-1.
W 2006 roku Filipović osiągnął największy sukces w swojej karierze MMA. Zwyciężył w turnieju PRIDE Openweight Grand Prix. Kolejno wyeliminował w nim Ikuhisę Minowę, Hidehiko Yoshidę, Wanderleia Silvę, a w finale Josha Barnetta (wszystkie walki zakończył przed czasem w pierwszej rundzie).
Ultimate Fighting Championship
[edytuj | edytuj kod]W grudniu 2006 roku podpisał dwuletni kontrakt na 6 walk z UFC. Pierwszą walkę w octagonie stoczył 3 lutego 2007 roku z Eddiem Sanchezem, wygrywając w pierwszej rundzie przez TKO (UFC 67). Jednak w drugiej uważany za zdecydowanego faworyta Filipović został znokautowany przez Brazylijczyka Gabriela Gonzagę. Kolejna porażka z Cheickiem Kongo sprawiła, że Chorwat odszedł z UFC.
DREAM
[edytuj | edytuj kod]15 marca 2008 roku zadebiutował w DREAM, gdy pokonał byłego zawodnika Pancrase, Tatsuyę Mizuno przez TKO. W następnej walce zmierzył się z Alistairem Overeemem. Pojedynek został przerwany, gdy kilkukrotnie uderzony kolanem w krocze Filipović odmówił kontynuowania dalszej walki (ogłoszono no contest). Choć obaj rywale zapowiedzieli chęć powtórzenia walki, do rewanżu nie doszło[5][6].
Na sylwestrowej gali Dynamite!! 2008 Chorwat zmierzył się z zawodnikiem K-1, Choi Hong-manem. Pokonał go przez techniczny nokaut po niskim kopnięciu w kolano.
Powrót do UFC
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/19/Mirko_Cro_Cop_vs_Pat_Barry_UFC_115.jpg/250px-Mirko_Cro_Cop_vs_Pat_Barry_UFC_115.jpg)
Po walce z Koreańczykiem Filipović przeszedł operację kontuzjowanego kolana. Po zakończeniu rehabilitacji, w maju 2009 roku podpisał kontrakt na jedną walkę dla UFC. 13 czerwca stoczył w Kolonii pojedynek z Mostaphą Al-turkiem. W jego trakcie, przy wyprowadzaniu ciosu prostego, Chorwat przypadkowo włożył palec w oko rywala. Brytyjczyk, nie będąc w stanie kontynuować pojedynku, odwrócił się plecami i przyjął bez odpowiedzi kilka kolejnych ciosów. Sędzia, nie dopatrując się faulu, przerwał walkę i ogłosił zwycięstwo Filipovicia przez TKO. Manager Brytyjczyka zapowiedział złożenie oficjalnego protestu[7]. Wynik walki ostatecznie nie został jednak zmieniony.
W lipcu Filipović podpisał z UFC kontrakt na trzy kolejne walki[8]. Pierwszą z nich przegrał przez poddanie werbalne z Juniorem dos Santosem (UFC 103), gdy po jednym z ciosów Brazylijczyka doznał kontuzji oka i poprosił sędziego o przerwanie walki[9]. Drugą, podczas gali UFC 110, wygrał przez TKO z Australijczykiem Anthonym Peroshem, który walczył w zastępstwie chorego Bena Rothwella. Cztery miesiące później Filipović pokonał Patricka Barry’ego przez duszenie zza pleców na 30 sekund przed końcem trzeciej rundy, mimo że w pierwszej Amerykanin dwukrotnie zdołał powalić go na deski celnymi uderzeniami[10].
Filipović walczył ponownie już we wrześniu (UFC 119), gdy zgodził się zastąpić kontuzjowanego Antonio Rodrigo Nogueirę w pojedynku z Frankiem Mirem. Chorwat przegrał przez ciężki nokaut w ostatniej minucie walki, gdy został trafiony w szczękę kolanem[11]. Pół roku później (UFC 128) został również znokautowany przez Brendana Schauba. 29 października odniósł trzecią z rzędu porażkę przed czasem, przegrywając z Royem Nelsonem na gali UFC 137. W konsekwencji ogłosił zakończenie swojej kariery w MMA[12] lecz rok później postanowił wznowić ją. 23 sierpnia 2014 zdobył pas mistrza Inoki Genome Fight pokonując złotego medalistę olimpijskiego z judo Satoshiego Ishiiego wskutek głębokiego rozcięcia i niedopuszczenia go do kontynuowania walki. Pas obronił 30 grudnia na sylwestrowej gali Inoki Bom-Ba-Ye nokautując w rewanżowej walce Ishiiego w 2. rundzie.
Ponowny powrót do K-1
[edytuj | edytuj kod]10 marca 2012 roku w Zagrzebiu pokonał przez jednogłośną decyzję w walce na zasadach K-1 Raya Sefo. Początkowo była ona zapowiadana jako pożegnalny pojedynek Filipovicia[3]. Wkrótce potem ogłoszono jednak, że Chorwat po 9 latach powróci do organizacji K-1. 27 maja na gali K-1 Rising w Madrycie pokonał przez nokaut w 2. rundzie Hiszpana Lorenzo Javiera Jorge. We wrześniu 2012 roku wystartował w kwalifikacjach do turnieju K-1 World Grand Prix. W pierwszej rundzie turnieju pokonał przez decyzję Amerykanina Randy’ego Blake’a. Finałowa gala odbyła się w ojczyźnie Mirko – Chorwacji (Zagrzeb). Do turnieju zostali zaproszeni m.in. Badr Hari, Zabit Samiedow czy Hesdy Gerges. W ćwierćfinale Chorwat spotkał się z Amerykaninem Jarrellem Millerem, którego pokonał na punkty, a w półfinale również na punkty Ukraińca Pawła Żurawlowa. W finale zwyciężył Surinamczyka Ismaela Londta przez decyzję sędziów który m.in. był liczony po lewym okrężnym kopnięciu w głowę w 2. rundzie[4]. Filipović stał się dziewiętnastym mistrzem K-1 World GP w historii tej organizacji i dopiero czwartym zawodnikiem nie pochodzącym z Holandii – wcześniej aż piętnaście razy mistrzami zostawali właśnie Holendrzy.
Lata 2015–2016
[edytuj | edytuj kod]W lutym 2015 ogłoszono pierwszą w historii galę UFC w Polsce, która ostatecznie odbyła się 11 kwietnia. W walce wieczoru po czteroletniej przerwie zmierzył się w rewanżowym starciu z Gonzagą. Filipović zrewanżował się Brazylijczykowi za ciężki nokaut z 2007 roku pokonując go przez TKO (uderzeniami w parterze) w 3. rundzie[13].
Swój kolejny pojedynek miał stoczyć 28 listopada 2015, na gali w Seulu z Anthonym Hamiltonem[14] lecz do tego pojedynku ostatecznie nie doszło gdyż Chorwat nieoczekiwanie ogłosił, że jest kontuzjowany i postanowił ponownie zakończyć karierę, w związku z trapiącymi go kontuzjami[15]. Pod koniec listopada 2015 USADA, poinformowała o zawieszeniu Filipovicia na dwa lata za stosowanie i posiadanie zabronionej substancji hGH. 9 stycznia 2016, USADA ogłosiła, że próbki Filipovicia okazały się czyste jednak w związku z tym, iż Chorwat wcześniej przyznał się do stosowania środków z hGH, zawieszenie zostało podtrzymane[16][17].
W lipcu 2016, związał się z nowo powstałą organizacją Rizin Fighting Federation, startując w turnieju wagi otwartej. 25 września 2016, pokonał Koreańczyka Hyun Man Myunga w rundzie otwierającej turniej. W ćwierćfinale 29 grudnia 2016, miał ponownie zmierzyć się po wielu latach z Wanderleiem Silvą, jednak z powodu kontuzji Brazylijczyk musiał się wycofać z walki[18]. Zastąpił go zwycięzca ubiegłorocznej edycji turnieju RIZIN wagi ciężkiej, Amerykanin Muhammed Lawal[19]. Filipović, pokonał Amerykanina przez KO w drugiej rundzie. Podczas półfinałów, które odbyły się dwa dni później, pokonał estońskiego sumitę Kaido Höövelsona przez TKO w pierwszej rundzie, natomiast w finale mającym miejsce na tej samej gali, zwyciężył Irańczyka Amira Ali Akbariego również przez TKO w pierwszej rundzie, zostając ostatecznie zwycięzcą całego turnieju[20].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Jest synem Žarko (zm. 1994) i Any Filipović. Mieszka w Zagrzebiu z żoną Klaudiją oraz synami Ivanem i Filipem. W latach 2003–2007 był deputowanym do chorwackiego parlamentu z listy Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP). W 2005 roku wystąpił w głównej roli w filmie akcji Śmiertelna misja (Ultimate Force).
Osiągnięcia
[edytuj | edytuj kod]- 2016: RIZIN FF World Grand Prix 2016 – 1. miejsce w turnieju wagi otwartej
- 2014: mistrz Inoki Genome Fight w wadze ciężkiej
- 2006: PRIDE Openweight Grand Prix – 1. miejsce w turnieju wagi otwartej
- 1998: Igrzyska śródziemnomorskie – 3. miejsce w wadze superciężkiej
- 1997, 1998: mistrz Chorwacji w wadze superciężkiej
- 2013: K-1 World GP w Zagrzebiu – 1. miejsce
- 2000: K-1 World GP w Fukuoce – 2. miejsce
- 1999: wicemistrz K-1 World GP
- 1996: mistrz świata IKBF full contact w wadze ciężkiej
Lista walk MMA
[edytuj | edytuj kod]Wynik | Bilans | Przeciwnik | Rozstrzygnięcie | Runda | Czas | Rozgrywki | Data | Miejsce | Uwagi |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wygrana | 37-11-2 | ![]() | TKO (rozcięcie) | 1 | 5:02 | RIZIN 13 | 30.09.2018 | ![]() | |
Wygrana | 36-11-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:02 | RIZIN Fighting World Grand Prix 2017: Final Round | 31.12.2017 | ![]() | |
Wygrana | 35-11-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 2:02 | RIZIN Fighting World Grand Prix 2016: Final Round | 31.12.2016 | ![]() | Finał turnieju RIZIN FF World Grand Prix 2016 |
Wygrana | 34-11-2 | ![]() | KO (kolano na korpus) | 1 | 0:47 | RIZIN Fighting World Grand Prix 2016: Final Round | 31.12.2016 | ![]() | Półfinał turnieju RIZIN FF World Grand Prix 2016 |
Wygrana | 33-11-2 | ![]() | KO (ciosy pięściami) | 2 | 1:41 | RIZIN Fighting World Grand Prix 2016: 2nd Round | 29.12.2016 | ![]() | Ćwierćfinał turnieju RIZIN FF World Grand Prix 2016 |
Wygrana | 32-11-2 | ![]() | Poddanie (duszenie trójkątne rękoma) | 1 | 2:20 | RIZIN Fighting World Grand Prix 2016: 1st Round | 25.09.2016 | ![]() | Pierwsza runda turnieju RIZIN FF World Grand Prix 2016 |
Wygrana | 31-11-2 | ![]() | TKO (ciosy łokciami i pięściami) | 3 | 3:30 | UFC Fight Night: Gonzaga vs Cro Cop 2 | 11.04.2015 | ![]() | Walka wieczoru |
Wygrana | 30-11-2 | ![]() | TKO (niezdolność do walki) | 2 | 5:00 | Inoki Bom-Ba-Ye 2014 | 30.12.2014 | ![]() | Obronił pas mistrzowski IGF w wadze ciężkiej |
Wygrana | 29-11-2 | ![]() | TKO (rozcięcie) | 2 | 2:37 | Inoki Genome Fight 2 | 23.08.2014 | ![]() | Zdobył pas mistrzowski IGF w wadze ciężkiej |
Przegrana | 28-11-2 | ![]() | Poddanie (dźwignia na kark) | 1 | 4:42 | Legend Fight Show 2 | 08.11.2013 | ![]() | |
Wygrana | 28-10-2 | ![]() | Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) | 1 | 1:18 | Inoki Bom-Ba-Ye 2012 | 31.12.2012 | ![]() | |
Przegrana | 27-10-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 3 | 1:30 | UFC 137: Penn vs. Diaz | 29.10.2011 | ![]() | |
Przegrana | 27-9-2 | ![]() | KO (cios pięścią) | 3 | 3:44 | UFC 128: Shogun vs. Jones | 19.03.2011 | ![]() | |
Przegrana | 27-8-2 | ![]() | KO (cios kolanem) | 3 | 4:02 | UFC 119: Mir vs. Cro Cop | 25.09.2010 | ![]() | |
Wygrana | 27-7-2 | ![]() | Poddanie (duszenie zza pleców) | 3 | 4:30 | UFC 115: Liddell vs. Franklin | 12.06.2010 | ![]() | |
Wygrana | 26-7-2 | ![]() | TKO (rozcięcie) | 2 | 5:00 | UFC 110 | 21.02.2010 | ![]() | |
Przegrana | 25-7-2 | ![]() | Poddanie (kontuzja oka) | 3 | 2:00 | UFC 103: Franklin vs. Belfort | 19.09.2009 | ![]() | |
Wygrana | 25-6-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 3:06 | UFC 99: The Comeback | 13.06.2009 | ![]() | |
Wygrana | 24-6-2 | ![]() | TKO (niskie kopnięcie) | 1 | 6:32 | Dynamite!! 2008 | 31.12.2008 | ![]() | |
No contest | 23-6-2 | ![]() | Filipović został kopnięty kolanem w krocze. | 1 | DREAM.6 | 23.09.2008 | ![]() | ||
Wygrana | 23-6-2 | ![]() | KO (ciosy pięściami) | 1 | 0:56 | DREAM.1 | 15.03.2008 | ![]() | |
Przegrana | 22-6-2 | ![]() | Decyzja (jednogłośna) | 3 | 5:00 | UFC 75: Champion vs. Champion | 08.09.2007 | ![]() | |
Przegrana | 22-5-2 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 4:51 | UFC 70: Nations Collide | 21.04.2007 | ![]() | |
Wygrana | 22-4-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 4:33 | UFC 67: All or Nothing | 03.02.2007 | ![]() | |
Wygrana | 21-4-2 | ![]() | Poddanie (kontuzja oka) | 1 | 7:32 | PRIDE: Final Conflict Absolute | 10.09.2006. | ![]() | Finał PRIDE 2006 Openweight GP |
Wygrana | 20-4-2 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 5:26 | PRIDE: Final Conflict Absolute | 10.09.2006 | ![]() | Półfinał PRIDE 2006 Openweight GP |
Wygrana | 19-4-2 | ![]() | Poddanie (niskie kopnięcia) | 1 | 7:38 | PRIDE: Critical Countdown Absolute | 01.07.2006 | ![]() | Ćwierćfinał PRIDE 2006 Openweight GP |
Wygrana | 18-4-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:10 | PRIDE: Total Elimination Absolute | 05.05.2006 | ![]() | Pierwsza runda PRIDE 2006 Openweight GP |
Przegrana | 17-4-2 | ![]() | Decyzja niejednogłośna | 3 | 5:00 | PRIDE: Shockwave 2005 | 31.12.2005 | ![]() | |
Wygrana | 17-3-2 | ![]() | Decyzja (jednogłośna) | 3 | 5:00 | PRIDE 30 | 23.10.2005 | ![]() | |
Przegrana | 16-3-2 | ![]() | Decyzja (jednogłośna) | 3 | 5:00 | PRIDE: Final Conflict 2005 | 28.08.2005 | ![]() | Walka o mistrzostwo PRIDE FC w wadze ciężkiej |
Wygrana | 16-2-2 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w korpus) | 1 | 3:53 | PRIDE: Critical Countdown 2005 | 26.06.2005 | ![]() | |
Wygrana | 15-2-2 | ![]() | KO (ciosy pięściami) | 1 | 3:40 | PRIDE 29 | 20.02.2005 | ![]() | |
Wygrana | 14-2-2 | ![]() | Poddanie (duszenie gilotynowe) | 1 | 0:41 | PRIDE: Shockwave 2004 | 31.12.2004 | ![]() | |
Wygrana | 13-2-2 | ![]() | Poddanie (kontuzja) | 1 | 0:46 | PRIDE 28 | 31.10.2004 | ![]() | |
Wygrana | 12-2-2 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 2:09 | PRIDE: Final Conflict 2004 | 15.08.2004 | ![]() | |
Wygrana | 11-2-2 | ![]() | KO (ciosy pięściami) | 1 | 1:00 | PRIDE: Bushido 4 | 19.07.2004 | ![]() | |
Wygrana | 10-2-2 | ![]() | Decyzja jednogłośna | 2 | 5:00 | PRIDE: Bushido 3 | 23.05.2004 | ![]() | |
Przegrana | 9-2-2 | ![]() | KO (ciosy młotkowe) | 1 | 1:57 | PRIDE: Total Elimination 2004 | 25.04.2004 | ![]() | Pierwsza runda PRIDE 2004 Heavyweight GP |
Wygrana | 9-1-2 | ![]() | KO (ciosy pięściami) | 1 | 2:12 | PRIDE Bushido 2 | 15.02.2004 | ![]() | |
Wygrana | 8-1-2 | ![]() | TKO (kopnięcia) | 1 | 1:27 | PRIDE 27 | 01.02.2004 | ![]() | |
Przegrana | 7-1-2 | ![]() | Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) | 2 | 1:45 | PRIDE: Final Conflict 2003 | 09.11.2003 | ![]() | Walka o tymczasowe mistrzostwo PRIDE FC w wadze ciężkiej |
Wygrana | 7-0-2 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 0:46 | PRIDE: Bushido 1 | 05.10.2003 | ![]() | |
Wygrana | 6-0-2 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 1:29 | PRIDE: Total Elimination 2003 | 10.08.2003 | ![]() | |
Wygrana | 5-0-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 3:17 | PRIDE 26 | 08.06.2003 | ![]() | |
Wygrana | 4-0-2 | ![]() | Decyzja jednogłośna | 3 | 5:00 | Inoki Bom-Ba-Ye 2002: K-1 vs. Inoki | 31.12.2002 | ![]() | |
Wygrana | 3-0-2 | ![]() | TKO (kontuzja) | 2 | 5:00 | PRIDE: Shockwave 2002 | 28.08.2002 | ![]() | |
Remis | 2-0-2 | ![]() | Remis | 5 | 3:00 | PRIDE 20 | 28.04.2002 | ![]() | Specjalne zasady walki, po upływie regulaminowego czasu automatyczny remis |
Wygrana | 2-0-1 | ![]() | KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 0:21 | Inoki Bom-Ba-Ye 2001-K-1 vs. Inoki | 31.12.2001 | ![]() | |
Remis | 1-0-1 | ![]() | Remis | 5 | 3:00 | PRIDE 17 | 03.11.2001 | ![]() | Specjalne zasady walki, po upływie regulaminowego czasu automatyczny remis |
Wygrana | 1-0-0 | ![]() | TKO (rozcięcie) | 1 | 0:39 | K-1 Andy Hug Memorial | 19.08.2001 | ![]() |
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona Mirko Filipovicia
- Mirko Filipović − lista walk w K-1
- Mirko Filipović − lista walk MMA
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ 9.World Championships – Budapest, Hungary – October 18-26 1997. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-08-10]. (ang.).
- ↑ 32.European Championships – Minsk, Belarus – May 17-24 1998. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-08-10]. (ang.).
- ↑ a b Patrick L. Stumberg: Mirko Cro Cop Final Fight results: Filipovic decisions Ray Sefo in his farewell bout. mmamania.com, 10 marca 2012. [dostęp 2012-04-23]. (ang.).
- ↑ a b K-1 World Grand Prix 2013 Live Results. liverkick.com, 15.03.2013. (ang.).
- ↑ Tim Leidecker: Overeem: ‘Cro Cop’ Yet to Sign. [dostęp 2008-12-04]. (ang.).
- ↑ Slobodan Mufić: Cro Cop: Vratit ću mu istom mjerom. [dostęp 2008-12-04]. (chorw.).
- ↑ Al-turk to appeal against Cro Cop result. fightersonlymagazine.co.uk, 14 czerwca 2009. [dostęp 2009-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-15)]. (ang.).
- ↑ 10 Questions for Lorenzo Fertitta. sherdog.com, 14 czerwca 2009. [dostęp 2009-07-15]. (ang.).
- ↑ Greg Savage: Belfort Beats Franklin at UFC 103. sherdog.com, 20 września 2009. [dostęp 2009-09-20]. (ang.).
- ↑ Brian Knapp: Franklin Knocks Out Liddell at UFC 115. sherdog.com, 12 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-13]. (ang.).
- ↑ Brian Knapp: Mir Knee KOs Cro Cop at UFC 119. sherdog.com, 25 września 2010. [dostęp 2010-09-28]. (ang.).
- ↑ D. Benjamin Satkowiak: Cro Cop Retires, Ending Successful MMA Career: Fan Reaction. sports.yahoo.com, 31 października 2011. [dostęp 2011-11-02]. (ang.).
- ↑ UFC Fight Night 64: Gonzaga vs. Cro Cop 2 – wyniki i relacja na żywo. fight24.pl, 11.04.2015. (pol.).
- ↑ Tomasz Nowosielski: Mirko „Cro Cop” Filipović kontra Anthony Hamilton na gali UFC w Korei Południowej. mmarocks.pl, 23.08.2015. (pol.).
- ↑ Dominik Wozniak: Mirko „Cro Cop” Filipovic wypada z UFC Fight Night 79 i przechodzi na emeryturę!. mma.pl, 10.11.2015. (pol.).
- ↑ Próbki „Cro Copa” wróciły czyste! USADA podtrzymało jednak dwuletnie zawieszenie Filipovića. mmarocks.pl, 10.01.2016. (pol.).
- ↑ Marc Raimondi: USADA: Mirko Cro Cop still suspended despite report stating he didn't fail drug test. mmafighting.com, 09.01.2016. (ang.).
- ↑ Wanderlei Silva odpowiada Mirko Filipovićowi i wyjaśnia powód odwołania walki na RIZIN. fight24.pl, 04.12.2016. (pol.).
- ↑ Karol Dąbrowski: Rizin FF: „King Mo” zastąpi Wanderleia Silvę i zawalczy z Mirko „Crocopem” Filipovicem na sylwestrowej gali w Japonii. mmanews.pl, 19.12.2016. (pol.).
- ↑ W. Mrozowski: Mirko Cro Cop zwycięzcą turnieju wagi ciężkiej Rizin 2016. mmanews.pl, 31.12.2016. (pol.).