Monaster Opieki Matki Bożej w Suzdalu – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() Widok na główny sobór monasteru | |
Państwo | |
---|---|
Obwód | |
Miejscowość | |
Kościół | |
Rodzaj klasztoru | |
Eparchia | |
Ihumenia | Zofia (Komarowa)[1] |
Klauzura | nie |
Typ monasteru | żeński |
Obiekty sakralne | |
Sobór | Opieki Matki Bożej |
Cerkiew | Poczęcia Matki Bożej |
Cerkiew | Zwiastowania |
Data budowy | po 1364 |
Data zamknięcia | po 1917 |
Data reaktywacji | 1992 |
Położenie na mapie obwodu włodzimierskiego ![]() | |
Położenie na mapie Rosji ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Monaster Opieki Matki Bożej – żeński klasztor prawosławny w Suzdalu, w eparchii włodzimierskiej.
Monaster został założony w 1364[2]. Pierwszy kompleks budynków klasztornych był w całości zbudowany z drewna; żadne jego elementy nie przetrwały[2]. W XVI wieku wielki książę moskiewski Wasyl III przekazał monasterowi znaczne dary pieniężne, co pozwoliło na wzniesienie jego głównego soboru, bramy wjazdowej z cerkwią nadbramną, dzwonnicy, prawdopodobnie również budynku mieszkalnego i muru[2]. Ten sam władca zmusił do złożenia wieczystych ślubów zakonnych swoją żonę Salomonidę Saburową, uznając ją za niezdolną do urodzenia potomka. Salomonida, jako mniszka Zofia, zamieszkała właśnie w monasterze Opieki Matki Bożej w Suzdalu[2]. Wśród kobiet zmuszonych do zamieszkania w tym klasztorze były również córka Iwana III, Eupraksja, żona Władimira Starickiego, jedna z żon Iwana Groźnego Anna Wasilszczykowa, druga żona Wasyla Szujskiego Maria oraz żona Piotra I Eudoksja Łopuchina[2].
Główną świątynią monasterską jest wzniesiony w latach 1510–1514 sobór Opieki Matki Bożej, zbudowany na miejscu wcześniejszej, drewnianej świątyni. Wielokrotnie przebudowywany, w 1962 odzyskał wygląd z okresu bezpośrednio po ukończeniu budowy[2]. Od strony północno-zachodniej do obiektu przylega wznoszona w XVI–XVII w. dzwonnica[2]. Wjazd na teren klasztoru prowadzi przez bramę z cerkwią Zwiastowania, powstałą w okresie 1510–1518[2]. Trzecią świątynią monasterską jest cerkiew-refektarz Poczęcia Matki Bożej, wzniesiona po 1551 na polecenie Iwana Groźnego na miejscu starszej, drewnianej budowli sakralnej[2]. Zespół budynków mieszkalnych i gospodarczych klasztoru powstał w XVII i XVIII stuleciu[2].
W okresie radzieckim w klasztorze powstał hotel „Pokrowskaja”. Działał on do 2008[2]. Sam monaster został reaktywowany w 1992 i obecnie jest on jedną z żeńskich wspólnot monastycznych eparchii włodzimierskiej[3].