Monocytoza – Wikipedia, wolna encyklopedia
Monocytoza – zwiększenie liczby monocytów w rozmazie krwi powyżej 800/μl[1].
Niektóre z przyczyn monocytozy[potrzebny przypis]:
- zakażenia bakteryjne i wirusowe
- zakażenia pierwotniakami
- nowotwory: choroba Hodgkina i niektóre białaczki, takie jak przewlekła białaczka mielomonocytowa (CMML) i monocytarna, ziarnica złośliwa
- choroby autoimmunologiczne i naczyń: toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów i choroby zapalne jelit.
- choroby układowe tkanki łącznej (kolagenozy)
- wrzodziejące zapalenie jelita grubego
- choroby spichrzeniowe
- po splenektomii
- inne przyczyny: sarkoidoza i choroba magazynowania lipidów
- przyczyny związane z krwią i układem odpornościowym: przewlekła neutropenia i zaburzenia mieloproliferacyjne.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Szczeklik i Gajewski 2017 ↓, s. 1677.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Szczeklik, Piotr Gajewski: Interna Szczeklika 2017. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2017, s. 1677, 1789–1790. ISBN 978-83-7430-517-4.