Motorniczy – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Street_car_motorman_WashingtonDC.jpg/220px-Street_car_motorman_WashingtonDC.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Solaris_Tramino%2C_Pozna%C5%84_2010_%2815%29.jpg/220px-Solaris_Tramino%2C_Pozna%C5%84_2010_%2815%29.jpg)
Motorniczy – maszynista tramwaju.
Zawód motorniczego wywodzi się bezpośrednio od woźnicy, gdyż w początkowym okresie stosowane były wyłącznie tramwaje konne. Pierwsze tramwaje elektryczne nie posiadały osłoniętej kabiny motorniczego i kierujący narażony był na zmienne warunki atmosferyczne. Z czasem wprowadzono owiewki i szyby z przodu wozu, a następnie kompletne kabiny. Początkowo zawód ten był zarezerwowany wyłącznie dla mężczyzn, ale już podczas I wojny światowej rozpoczęto zatrudnianie kobiet na tym stanowisku.
Wymagania dla kandydata na motorniczego w Polsce
[edytuj | edytuj kod]- ukończone 21 lat,
- pozytywny wynik badania lekarskiego i testu psychologicznego[1],
Tryb szkoleń
[edytuj | edytuj kod]Kursy są organizowane przez Ośrodki Szkolenia Motorniczych. Zajęcia dzielą się na teoretyczne i praktyczne. Zajęcia praktyczne to jazda tramwajem szkoleniowym. Kursy teoretyczne obejmują naukę prawa o ruchu drogowym, budowy tramwaju, postępowania w czasie awarii, pierwszej pomocy, techniki jazdy w trudnych warunkach. Szkolenia kończą się egzaminem w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Pozytywny wynik egzaminu wiąże się z wydaniem pozwolenia do kierowania tramwajem[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Transport szynowy – niezależna strona informacyjna. [dostęp 2008-10-19].