Najnie – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo | |
---|---|
Okręg | |
Rejon | |
Gmina | Turmont |
Populacja (2011) • liczba ludności |
|
Położenie na mapie Litwy ![]() | |
Położenie na mapie Polski w 1939 ![]() | |
![]() |
Najnie (lit. Nainiai) – wieś na Litwie, w okręgu uciańskim, w rejonie jezioroskim, w starostwie Turmont.
Historia
[edytuj | edytuj kod]W czasach zaborów ówczesny zaścianek w granicach Imperium Rosyjskiego[1].
W dwudziestoleciu międzywojennym zaścianek i folwark Najnie leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim (od 1926 w województwie wileńskim), w powiecie brasławskim[2], w gminie Smołwy[3].
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 7 osób, wszystkie były wyznania rzymskokatolickiego i zadeklarowały polską przynależność narodową. Był tu 1 budynek mieszkalny[3]. Wykaz z 1931 wymienia folwark i zaścianek Najnie. Zgodnie z Wykazem zaścianek w 1931 zamieszkiwało 6 osób w 1 budynku, a folwark 11 osób, także w 1 budynku[4].
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Tylży. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w m. Turmont i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w m. Turmont[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Najnie, zaścianek, powiat nowoaleksandrowski, gmina Smołwy, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 386 .
- ↑ Dz.U. 1926 nr 6 poz. 29
- ↑ a b Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. 7, część 2, 1924, s. 16 .
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 14 .
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 1108 .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Najnie, zaścianek, powiat nowoaleksandrowski, gmina Smołwy, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 386 .