Narutówka – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kontynent | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Państwo | |||||||||||||
Lokalizacja | |||||||||||||
Struga | |||||||||||||
Długość | 13,82 km | ||||||||||||
Źródło | |||||||||||||
Miejsce | okolice wsi Augustów | ||||||||||||
Współrzędne | |||||||||||||
Ujście | |||||||||||||
Recypient | Leniwka | ||||||||||||
Miejsce | na północny zachód od Lewaszówki | ||||||||||||
Wysokość | ok. 118 m n.p.m.[1] | ||||||||||||
Współrzędne | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie powiatu radomskiego ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() |
Narutówka (dawniej Kosiniec, Kosieniec) – struga, prawostronny dopływ Leniwki[2] o długości 13,82 km[3].
Struga płynie w województwie mazowieckim, powiecie radomskim na terenach gmin Pionki, Głowaczów i Jastrzębie. Jej źródła znajdują się w okolicach wsi Augustów. Następnie szerokim łukiem dociera do wsi Przejazd i dalej płynie krawędzią doliny Radomki, wzdłuż granicy Puszczy Kozienickiej. W rejonie stawów Grądy rozdziela się, jedno ramię uchodzi do Leniwki, a drugie bezpośrednio do Radomki.
Do roku 1923 Narutówka nosiła nazwę Kosiniec (Kosieniec). Zmieniono ją po śmierci Gabriela Narutowicza. Prezydent bowiem w tych okolicach często bywał na polowaniach.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Narutówka na mapie Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Geodeta Kraju. [dostęp 2017-04-15].
- ↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 182, ISBN 83-239-9607-5 .
- ↑ Narutówka na mapie Geoportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej >> Moduł: Obszary Dorzeczy (wynik wyszukiwania). Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. [dostęp 2017-04-15].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7.