Narządy palcowe – Wikipedia, wolna encyklopedia
Narządy palcowe (łac. organa digitalia) – obwodowe zakończenia palców kręgowców (z wyjątkiem ryb), osłaniające skórę przed działaniem szczególnie silnych czynników mechanicznych, służące do obrony i ataku, a także do grzebania[1]. Charakteryzują się silnym rozwojem warstwy rogowej naskórka, podlegającego ciągłej odnowie. Jego starte warstwy zastępowane są nowymi. Narządy palcowe występują w trzech zasadniczych postaciach wytworów rogowych[1][2]:
Termin narządy palcowe nie jest stosowany w Nomina Anatomica Veterinaria[2].
- Pazur strusia
- Paznokieć człowieka
- Kopyto tapira panamskiego
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
- ↑ a b Henryk Kobryń, Franciszek Kobryńczuk: Anatomia zwierząt. T. 3. Warszawa: PWN, 2008, s. 264–265. ISBN 978-83-01-14078-6.