Neodadaizm – Wikipedia, wolna encyklopedia
Neodadaizm – ruch w sztuce, który powstał w drugiej połowie lat 50. XX wieku. Był to kierunek w sztuce amerykańskiej stojący w opozycji do ekspresjonizmu abstrakcyjnego[1], nawiązujący do działań dadaistów, którzy tworzyli przed wojną w Europie.
W obrębie nurtu powstawały zarówno obrazy abstrakcyjne zawierające w swojej fakturze zniszczone przedmioty codziennego użytku i nawiązujące do estetyki prac Kurta Schwittersa, jak i dzieła wykonane w tradycyjnych technikach malarskich. Twórcami neodadaizmu są m.in. Robert Rauschenberg, Jasper Johns. Do artystów, którzy tworzyli prace neodadaistyczne, można m.in. zaliczyć Cy'a Twombly, John Cage, Louise Nevelson, David Woodard czy Allana Kaprowa[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Catherine Craft , An Audience of Artists: Dada, Neo-Dada, and the Emergence of Abstract Expressionism, University of Chicago Press, 30 maja 2012, s. 10, ISBN 978-0-226-11680-8 [dostęp 2020-01-16] (ang.).
Encyklopedie internetowe (ruch artystyczny):