Nini Rosso – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Nini Rosso (1969) | |
Imię i nazwisko | Raffaele Celeste Rosso |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 19 września 1926 |
Data i miejsce śmierci | |
Przyczyna śmierci | |
Instrumenty | trąbka |
Gatunki | |
Zawód | |
Aktywność | 1948–1994 |
Wydawnictwo | Durium, Hansa, Sprit, Columbia, Electrecord, Globe |
Nini Rosso (ur. jako Raffaele Celeste Rosso 19 września 1926 w San Michele Mondovì, Włochy, zm. 5 października 1994 w Rzymie) – włoski trębacz i kompozytor, współautor i wykonawca znanego szlagieru „Il Silenzio” z 1964 roku, spopularyzowanego w 1965 roku i sprzedanego w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy na całym świecie.
Uważany za włoskiego rywala Louisa Armstronga. Zyskał liczne przydomki: „tromba d' oro” („złota trąbka”), „trombautore” („trębacz-autor”) i „Mister Silenzio”[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Od wczesnych lat interesował się jazzem. Twierdził, iż zapoznał się z tym gatunkiem muzycznym dzięki matce. Na trąbce nauczył się grać w oratorium. Ukończył konserwatorium. W młodości był członkiem oddziału partyzanckiego. Od strony muzycznej jego idolem był Louis Armstrong. Zamiłowanie do jazzu dzielił, między innymi, z Fredem Buscaglione i Pierem Angelą. W 1948 roku podpisał kontrakt z Orkiestrą RAI w Turynie otrzymując posadę solisty-trębacza. W 1957 roku został członkiem zespołu Armanda Trovajolego. W 1961 roku odniósł pierwszy sukces, lansując swój przebój „La ballata di una tromba”. Dzięki niemu stał się bardzo znany we Włoszech[1]. Powstały w 1963 roku utwór „Concerto Disperato” przyniósł mu popularność międzynarodową wchodząc na listy przebojów aż Japonii. Jego największym sukcesem komercyjnym okazał się jednak utwór „Il Silenzio”; skomponowany w 1965 roku wspólnie z Willym Brazzą był wariacją na temat „Last Post”, sygnału dźwiękowego piechoty lub kawalerii British Army. Później stał się motywem przewodnim filmu The Legion’s Last Patrol. Pomimo brytyjskiego coveru w wykonaniu Eddiego Calverta i amerykańskiego Ala Hirta, to oryginalne wykonanie Niniego Rosso stało się międzynarodowym przebojem[2], sprzedanym w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy[1].
Nini Rosso zaczął uczestniczyć w programach telewizyjnych (Studio uno, Sabato sera), festiwalach (Festiwal Piosenki Neapolitańskiej, Cantagiro), pojawił się w filmach razem Giannim Morandim i Ritą Pavone. Szczyt popularności we Włoszech osiągnął pod koniec lat 60. dzięki utworowi „Il volo del calabrone” („Lot trzmiela”). Zyskał popularność na świecie stając się najsłynniejszym włoskim trębaczem. W swojej karierze zdobył kilka złotych i platynowych płyt. W 1993 ukazał się zbiór jego największych przebojów, zatytułowany Masterpiece. Miał różnorakie hobby, budował modele statków, zbierał wypchane ptaki, motyle i maski, a także komiksy, plakaty z filmu niemego, laski, lalki, żołnierzyki[1].
Zmarł na raka płuc w Poliklinice Gemelli Rzymie w wieku 68 lat. Zostawił żonę Silvię i dwie córki, Beatrice i Angelicę[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Gloria Pozzi w: Corriere della Sera: addio Nini Rosso, re del "Silenzio". archiviostorico.corriere.it/. [dostęp 2016-01-10]. (wł.).
- ↑ AllMusic: Nini Rosso: Artist Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-01-10]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Nini Rosso w bazie IMDb (ang.)
- Dyskografia Niniego Rosso na Discogs