Opel Monza – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Opel Monza A2 GSE | |
Inne nazwy | Vauxhall Royale Coupé |
---|---|
Producent | |
Projektant | Henry Haga[1] |
Zaprezentowany | IAA Frankfurt 1977 |
Okres produkcji | 1978–1986 |
Miejsce produkcji | |
Poprzednik | |
Dane techniczne | |
Segment | |
Typy nadwozia | |
Silniki | Benzynowe: |
Skrzynia biegów | 3 i 4-biegowa automatyczna |
Napęd | |
Długość | 4692 mm |
Szerokość | 1734 mm |
Wysokość | 1380 mm |
Rozstaw osi | 2670 mm |
Masa własna | 1367–1420 kg |
Zbiornik paliwa | 70 l |
Liczba miejsc | 5 |
Bagażnik | 350/750 l[1] |
Dane dodatkowe | |
Pokrewne | |
Konkurencja |
Opel Monza – samochód osobowy klasy średniej-wyższej o nadwoziu hatchback produkowany przez amerykański koncern motoryzacyjny General Motors pod niemiecką marką Opel w latach 1978–1986.
Nazwa „Monza” wywodzi się od zbudowanego w 1922 roku legendarnego, włoskiego toru wyścigowego Autodromo Nazionale di Monza[2].
Historia i opis modelu
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/34/Opel_Monza_3.0_E_Automatic_%2810593039224%29.jpg/220px-Opel_Monza_3.0_E_Automatic_%2810593039224%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/1980_Opel_Monza_coupe_%287144448573%29.jpg/220px-1980_Opel_Monza_coupe_%287144448573%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Opel_monza_h_sst.jpg/220px-Opel_monza_h_sst.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Keinath_C5.jpg/220px-Keinath_C5.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Opel_Monza_Cockpit.jpg/240px-Opel_Monza_Cockpit.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/1980_Vauxhall_Royale_2.8_Auto_%2837946253925%29.jpg/240px-1980_Vauxhall_Royale_2.8_Auto_%2837946253925%29.jpg)
Samochód został po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie nad Menem w 1977 roku[2]. Auto zbudowane zostało jako sportowa wersja modelu Senator A na bazie tej samej płyty podłogowej oraz jako bezpośredni następca modelu Commodore coupé. Podstawową jednostką był sześciocylindrowy silnik benzynowy 2.8, zasilany gaźnikiem, generował moc 140 KM. Oferowano też większy silnik – o pojemności trzech litrów, w dwóch wariantach mocy: 150 KM i 180 KM[3]. W 1981 roku jednostka 2.8S została zastąpiona przez 2.5E zasilaną wtryskiem paliwa, o mocy 136 KM[2].
W 1982 roku auto przeszło kosmetyczną modernizacją. M.in. chromowane elementy zostały zastąpione plastikowymi, a przednie kierunkowskazy zyskały biały klosz. Z tyłu pojazdu zastosowano spojler, a do listy wyposażenia standardowego dodano 14 lub 15-calowe alufelgi. Zmieniona została deska rozdzielcza pojazdu, a do listy wyposażenia dodatkowego dodano m.in. elektryczne sterowanie lusterek. W modelu GS zastosowane zostały cyfrowe wskaźniki deski rozdzielczej[3]. Za podstawowe źródło napędu odpowiadał czterocylindrowy silnik 2.0E o mocy 115 KM[4], który w 1984 roku zastąpiono jednostką 2.2i o tej samej mocy[5]. W 1984 roku podniesiono też moc silnika 2.5E do 140 KM. W przedostatnim roku produkcji wprowadzono wersję 3.0i z katalizatorem, która generowała 156 KM.
W 1983 roku zaprezentowano usportowioną wersję GSE, która wyróżniała się zblokowanym w 40% mechanizmem różnicowym, zegarami w formie wyświetlaczy LCD oraz sportowymi fotelami firmy Recaro[1].
Zbudowana została także specjalna wersja pojazdu o nadwoziu kabriolet, która powstała w liczbie 144 egzemplarzy[3]. W 1986 roku zakończono produkcję pojazdu, po wyprodukowaniu około 46 tysięcy egzemplarzy[2].
Wyposażenie
[edytuj | edytuj kod]- E – powstała w liczbie 971 egzemplarzy[6]
- S
- GSE
Standardowe wyposażenie pojazdu obejmowało m.in. wspomaganie kierownicy, regulację na wysokość fotela kierowcy oraz welurową tapicerkę. Dodatkowo auto mogło być wyposażone w chromowane elementy nadwozia, wycieraczki przednich reflektorów, a także światła przeciwmgłowe oraz podgrzewane przednie siedzenia, komputer pokładowy, elektryczne sterowanie szyb, dwustrefową klimatyzację oraz skórzaną tapicerkę. Wersję po liftingu można było także wyposażyć m.in. w elektryczne sterowanie lusterek, elektrycznie sterowany szyberdach oraz wielofunkcyjny komputer pokładowy[3].
Dane techniczne
[edytuj | edytuj kod]Silnik (3,0 l GSE)
[edytuj | edytuj kod]- R6 3,0 l (2969 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
- Średnica × skok tłoka: 95,00 mm × 69,80 mm
- Stopień sprężania: 9,4:1
- Moc maksymalna: 180 KM (133 kW) przy 5800 obr./min
- Maksymalny moment obrotowy: 248 N•m przy 4200 obr./min
Osiągi
[edytuj | edytuj kod]- Przyspieszenie 0-100 km/h: 9 s
- Prędkość maksymalna: 215 km/h[7]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Przemysław Rosołowski: Opel Monza. autogen.pl, 2012-06-07. [dostęp 2017-05-07].
- ↑ a b c d Andrzej Jakubaszek: Opel Monza GSE – Szlachetny rodowód. klasyki.auto-swiat.pl, 2013-02-06. [dostęp 2017-05-07].
- ↑ a b c d Opel Monza – historia, która się powtórzy?. classicauto.tv, 2013-12-10. [dostęp 2017-05-07].
- ↑ Detailed specs review of 1983 Opel Monza 2.0 E offered since January 1983 for Europe [online], www.automobile-catalog.com [dostęp 2017-06-16] .
- ↑ Detailed specs review of 1984 Opel Monza 2.2i offered since October 1984 for Europe [online], www.automobile-catalog.com [dostęp 2017-06-16] .
- ↑ Piotr Burchard: Porsche 924 kontra Opel Monza i Mazda RX-7 – Dość dziwne trio. klasyki.auto-swiat.pl, 2014-10-21. [dostęp 2017-05-07].
- ↑ carfolio.com: 1985 Opel Monza GSE. [dostęp 2016-07-28]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Der letzte Ober-Opel. [w:] autobild.de [on-line]. [dostęp 2016-07-28]. (niem.).