Paracenteza (otolaryngologia) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Paracenteza, inaczej myringotomia – zabieg laryngologiczny polegający na nakłuciu błony bębenkowej w celu ewakuacji wydzieliny patologicznej z jamy bębenkowej lub w celach diagnostycznych. Wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym (u dzieci).
Technika zabiegu
[edytuj | edytuj kod]- nacięcie błony bębenkowej specjalnym nożem do paracentezy w kwadrancie przednio-dolnym lub tylno-dolnym
- odessanie w przypadku obecności zalegającej wydzieliny z jamy bębenkowej
- czasami założenie drenika wentylacyjnego (pistonu) w miejsce naciętej błony bębenkowej, celem utrzymania czasowego drenażu jamy bębenkowej
- czas, w którym wykonywany jest zabieg, zazwyczaj nie przekracza 10 min
Wskazania
[edytuj | edytuj kod]- krew w jamie bębenkowej (haemotympanum) najczęściej po urazie głowy
- brak poprawy lub narastanie objawów ostrego zapalenia ucha środkowego mimo leczenia farmakologicznego
- każde powikłanie ostrego zapalenia ucha środkowego
- niedowład nerwu twarzowego
- usznopochodne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
- zaburzenia równowagi
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanisław Iwankiewicz: Ćwiczenia z otolaryngologii. Warszawa: PZWL, 1985, s. 94-95. ISBN 83-200-0823-9.
Encyklopedie internetowe (medical method):