Parataksa – Wikipedia, wolna encyklopedia
Parataksa (z gr. parataxis „postawienie obok siebie”) – współrzędne połączenie kilku zdań w jedno złożone[1]. Jest charakterystyczna dla języka mówionego, występuje również w języku osób o ubogiej edukacji[2]. Zastosowanie parataksy bądź hipotaksy jest cechą stylistyczną, a nie gramatyczną; nie istnieją treści, które mogą wystąpić jedynie w konstrukcji parataktycznej bądź hipotaktycznej[3].
Spójniki
[edytuj | edytuj kod]Spójnikami charakterystycznymi dla parataksy są[4]: jak, i, ani, oraz, zaś, albo, więc
Przykłady
[edytuj | edytuj kod]- zobaczyła przed sobą nieznanego mężczyznę, przystanęła, zapytała o drogę.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nagórko 2007 ↓, s. 297.
- ↑ Nagórko 2007 ↓, s. 298.
- ↑ Nagórko 2007 ↓, s. 298-299.
- ↑ Nagórko 2007 ↓, s. 299.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Alicja Nagórko: Zarys gramatyki polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01-15390-8.