Pekachiasz – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Portret Pekachiasza w Promptuarii Iconum Insigniorum | |
król północnego królestwa Izraela | |
Okres | od 742 p.n.e. |
---|---|
Dane biograficzne | |
Ojciec | |
Pekachiasz (hebr. Pekachijjahu – Jahwe otworzył [oczy], w przekładach Wulgaty – Faceja) – siedemnasty król królestwa Izraela (państwa północnego), syn i następca Menachema, opisywany w 2 Księdze Królewskiej 15,23-26. Panował w latach 742–740 p.n.e.[1]
Został zamordowany w Samarii przez Pekacha, swojego tarczownika, który przejął po nim tron.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zgodnie z chronologią E.R. Thielego. Niektóre inne chronologie zawarte są w sekcji Królestwo Izraela (państwo północne)#Władcy.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Fritz Rienecker, Gerhard Maier: Leksykon biblijny. Waldemar Chrostowski (red.). Warszawa: Oficyna wydawnicza „Vocatio”, 2001, s. 307, seria: Prymasowska Seria Biblijna. ISBN 83-7146-061-9.