Piotr Gierowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Piotr Gierowski (ur. 1978 w Krakowie) – polski slawista-bohemista, literaturoznawca[1]. Wnuk Józefa Andrzeja Gierowskiego[potrzebny przypis]. Ukończył studia w zakresie filologii czeskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 2009 roku obronił doktorat. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Filologii Słowiańskiej UJ. Jest autorem wielu prac z historii literatury czeskiej[2] i dziejów literaturoznawstwa, w szczególności praskiego strukturalizmu. Wydał monografię Struktury historii: o czeskim projekcie dziejów literatury na tle recepcji praskiego strukturalizmu w Polsce (2013). Jest współautorem (obok Jacka Balucha) Czesko-polskiego słownika terminów literackich.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Strona Instytutu Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
- ↑ Piotr Gierowski. Doświadczenie sacrum i jego poetyckie formy w twórczości Bohuslava Reynka. „Pamiętnik Słowiański”. LXII, s. 77–100, 2012. ISSN 0078-866X. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Piotr Gierowski, Struktury historii: o czeskim projekcie dziejów literatury na tle recepcji praskiego strukturalizmu w Polsce, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2013.
- Jacek Baluch, Piotr Gierowski, Czesko-polski słownik terminów literackich, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2016.
- Piotr Gierowski, Czeski sen o strukturalizmie (1926-1948), [w:] Zrozumieć Słowiańszczyznę. Prace poświęcone profesor Marii Bobrownickiej w dziewięćdziesiątą rocznicę urodzin, red. Maria Dąbrowska-Partyka, Kraków 2010, s. 173–184.