Piotr Grzybowski (szlachcic) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Piotr Grzybowski – polski szlachcic, przywódca powstania chłopów w Wielkopolsce w roku 1651.
Wraz z grupą agitatorów działał w 1650 na terenie województw poznańskiego i kaliskiego, głównie w okolicach Lądu nad Wartą, w celu wywołania powstania chłopskiego. Z powodu aresztowania jednego z głównych organizatorów o nazwisku Kołakowski, powstanie wybuchło przedwcześnie. Chłopskie oddziały dowodzone przez Grzybowskiego były słabo uzbrojone i szybko zostały rozbite przez prywatne wojska biskupów w sile 500 żołnierzy kierowanych przez opata Jana Zapolskiego[1]. Dalsze losy Piotra Grzybowskiego po powstaniu pozostają nieznane.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia, wyd. Wiedza Powszechna, W-wa 1969