Podeszwa (obuwie) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Podeszwa - spodnia część obuwia stanowiąca bazę dla jego reszty, z reguły twarda, dość gruba. Podeszwa zapewnia głównie termoizolację obuwia i pełni funkcje antypoślizgowe. Istnieje bardzo wiele rodzajów podeszew i materiałów do ich produkcji, w zależności od typu buta. Obecnie najczęściej stosowane materiały to gumy, poliuretany, termoplastyczny kauczuk i polichlorek winylu.
Materiały do produkcji podeszew
[edytuj | edytuj kod]Dokładnie materiały używane do produkcji podeszew dzielą się na:
- Naturalne (tradycyjne):
- skóra – najczęściej gruba bydlęca (krupon), stosowana do obuwia wizytowego, wyższej klasy, minusem jest stosunkowo szybkie wycieranie się i konieczność podzelowania
- korek – lekka kora z dębu korkowego, głównie do obuwia z podeszwami o kształcie klinowym
- drewno – zarówno do produkcji podeszew jak i obcasów, obuwie typu „trepy”, drewno głównie: buk, grab, brzoza
- Gumy:
- pełne
- gumy mikroporowate:
- Tworzywa poliuretanowe i termoplastyczne:
- poliuretan (PU) – do każdego rodzaju obuwia, bardzo popularne, lekkie, elastyczne
- termoplastyczny kauczuk (TR) – głównie przeznaczony na podeszwy sezonu zimowego, odporny na ujemne temperatury, nie pęka na mrozie, ma właściwości antypoślizgowe
- polichlorek winylu (PCW, PVC) – bezbarwny lub kolorowy, miękki i lekki; surowiec do produkcji występuje w postaci granulatu, podeszwy są produkowane albo jako bezpośredni wtrysk na zaćwiekowane obuwie, albo wtryskiwane do form i później jako gotowa podeszwa przyklejane do obuwia w trakcie produkcji
- kopolimer etylenu i octanu winylu (EVA) – lekki, elastyczny, trwały, odporny na mróz, porowaty, odporny na ścieranie; do każdego rodzaju obuwia