Pojazd silnikowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
Pojazd silnikowy – napędzany mechanicznie pojazd, który porusza się dzięki własnemu napędowi.
Dyrektywa 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. definiuje pojazd silnikowy jako napędzany mechanicznie pojazd, który porusza się dzięki własnemu napędowi, mający co najmniej cztery koła, kompletny, skompletowany lub niekompletny, osiągający maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h[1].
Według polskiego kodeksu drogowego to pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego, roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego i wózka inwalidzkiego[2][a].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (CELEX: 02007L0046-20140101).
- ↑ (Art. 2 pkt 32) Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988).
- ↑ Kotowski Wojciech: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2011, s. 114. ISBN 978-83-264-1294-3.