Polihydroksymaślan – Wikipedia, wolna encyklopedia
| |||||||||||||||||||||
Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||
Monomery | pochodzi z biosyntezy | ||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Struktura meru | -[-O-CH(CH3)-CH2-C(=O)-]- | ||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Polihydroksymaślan (poli-β-hydroksymaślan, PHB z ang. polyhydroxybutyrate) to polimer biodegradowalny z grupy alifatycznych poliestrów produkowany i magazynowany przez różne gatunki bakterii[1], ulegający biodegradacji.
Jest to pierwszy polimer o własnościach termoplastycznych pochodzący z biosyntezy, który został wprowadzony skutecznie na rynek tworzyw sztucznych.
Polimer ulega powolnemu rozkładowi na wodę i dwutlenek węgla pod wpływem bakterii obecnych w glebie, ściekach czy mule, zwłaszcza gdy trafi w warunki beztlenowe. Z polimeru wytwarza się opakowania na szampony i kosmetyki. Spośród różnych możliwych izomerów strukturalnych tego polimeru praktyczne znaczenie ma tylko poli(3-hydroksymaślan) (P3HB).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Moritz Koch i inni, Maximizing PHB content in Synechocystis sp. PCC 6803: a new metabolic engineering strategy based on the regulator PirC, „Microbial Cell Factories”, 19, 2020, s. 231, DOI: 10.1186/s12934-020-01491-1 (ang.).