Polikryształ – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Piryt%2C_Rumunia.jpg/270px-Piryt%2C_Rumunia.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Grain-oriented_electrical_steel_%28grains%29.jpg/270px-Grain-oriented_electrical_steel_%28grains%29.jpg)
Polikryształ – ciało stałe będące zlepkiem wielu monokryształów, zwanych domenami krystalicznymi lub ziarnami. Domeny w polikrysztale mają zwykle orientację stochastyczną, choć w szczególnych warunkach można uzyskać polikryształy o bardzo regularnym układzie domen.
Układ domen tworzy mikrostrukturę, którą można obserwować za pomocą zwykłego mikroskopu optycznego. Na granicach domen krystalicznych występuje wiele niejednorodności w ułożeniu cząsteczek i w tych miejscach ciało to jest najsłabsze. Powoduje to, że mikrostruktura polikryształu ma bardzo silny wpływ na jego własności mechaniczne. W przełomie ciało polikrystaliczne o stochastycznym układzie domen jest szorstkie, objawiając układ monokryształów w ciele (ich wielkość i ułożenie).
Olbrzymia większość substancji krystalicznych występujących w naturze ma charakter polikrystaliczny, gdyż do wytworzenia monokryształu o znacznych wymiarach potrzebne są bardzo szczególne warunki. Wyjątkiem są bardzo rzadkie i cenne okazy samorodków złota oraz duże monokryształy naturalnego diamentu.