Pruślin – Wikipedia, wolna encyklopedia
Pruślin (niem. Pruschlin) – dzielnica Ostrowa Wielkopolskiego znajdująca się we wschodniej jego części, w sąsiedztwie Lasu Bagatela. Także nazwa osiedla administracyjnego Ostrowa (Osiedle V Pruślin). Liczy około 4 tysięcy mieszkańców.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Pruslinplan.jpg/250px-Pruslinplan.jpg)
Pruślin leży na stokach Wzgórz Wysockich. Jest to najwyżej położona część Ostrowa sięgająca 184 m n.p.m. Szczyt najwyższego wzniesienia to punkt widokowy na miasto. Znajduje się tam też wieża przekaźnikowa oraz elektrownia wiatrowa, a w niedalekim sąsiedztwie jedna z najnowocześniejszych w Europie rozdzielnia prądu z linii wysokiego napięcia.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Wzmiankowany w 1401 roku jako wieś rycerska[1]. W 1779 roku przyłączony do parafii ostrowskiej. Od tego czasu jego dzieje są bezpośrednio związane z historią miasta. W 1936 roku liczył według mapy Wojskowego Instytutu Geograficznego 105 domów. Podczas okupacji miasta Niemcy wprowadzili nazwę okupacyjną niem. Preussendorf. Dawniej jeden z lokalnych ośrodków kultu św. Idziego. Pruślin przyłączono do Ostrowa w 1979 roku. Lata 90. XX wieku to okres intensywnej zabudowy domami jednorodzinnymi.
Przyroda
[edytuj | edytuj kod]- Las Bagatela ze strzelnicą, autodromem, ścieżką rowerową
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]- neorenesansowa kapliczka z rzeźbą Chrystusa – Ewa i Marcin Chmielewscy stwierdzili pochodzenie rzeźby z wcześniejszego krzyża autorstwa Pawła Brylińskiego
- pozostałości starej zabudowy wiejskiej (dawna szkoła podstawowa)
Komunikacja
[edytuj | edytuj kod]Linie autobusowe: 2, 6, 11, 18, 21, 27, B
Szlaki turystyczne
[edytuj | edytuj kod]Przez Pruślin przebiega szlak turystyczny:
pieszy: Jarocin – Pleszew – Gołuchów – Pruślin – Ostrzeszów
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ostrów Wielkopolski – dzieje miasta i regionu, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1990, s. 91, ISBN 83-210-0851-8 .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Pruślin, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 84 .