Przychód krańcowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
Przychód krańcowy (ang. marginal revenue, skr. MR) – dodatkowy przychód, jaki może przynieść sprzedaż dodatkowej jednostki produktu.
Formalnie przychód krańcowy to pochodna przychodu całkowitego względem ilości sprzedanego produktu,
Ponieważ przychód całkowity to iloczyn ilości sprzedanego produktu do jego ceny (zależnej od sprzedanej ilości),
to przychód krańcowy na mocy reguły łańcuchowej wyraża się wzorem