Psychoedukacja – Wikipedia, wolna encyklopedia
Psychoedukacja – metoda edukacyjna adresowana do ludzi, którzy żyją z zaburzeniami psychicznymi stanu zdrowia.
Proces
[edytuj | edytuj kod]Psychoedukacja odbywa się na zasadach dyskusji jeden-na-jeden lub w grupach, moderowana przez wykwalifikowanego pedagoga, a także pracowników służby zdrowia: lekarza medycyny, pielęgniarki czy pracowników socjalnych i psychologów. Pacjenci są informowani o stanie ich chorób do ogólnej wiadomości uczestników grup. Ponadto, wymiana doświadczeń między zainteresowanymi pacjentami i wzajemne ich wsparcie ma odgrywać pozytywną rolę w procesie leczenia.
W psychologii dotyczy pacjentów ze schizofrenią, depresją, chorobą afektywną dwubiegunową[1], lękiem, zaburzeniami odżywiania czy osobowości, jak również w toku uczenia pacjentów o radzeniu sobie z chorobą somatyczną.
Psychoedukacja w pedagogice jest środkiem przy wszelkiego typu trudnościach wychowawczych czy też trudnościach zachowania w kontaktach społecznych. Stosowana z powodzeniem w celach edukacyjnych, jak: kursy szybkiego czytania, zajęcia korekcyjne – kompensacyjne wspomagające rozwój przy wykorzystaniu aktywnych technik uczenia się jak warsztaty i laboratoria[2].
Cel psychoedukacji
[edytuj | edytuj kod]Celem psychoedukacji jest lepsze zrozumienie przez pacjenta własnego stanu zdrowia psychicznego. Wzmacnia się również mocne strony pacjenta i jego własne zasoby w radzeniu sobie z chorobą, by zapobiec nawrotom i podwyższyć jego dobrostan w długiej perspektywie czasowej. U podstaw takich oddziaływań leży założenie, że z większą wiedzą na temat własnego stanu zdrowia konsument (pacjent) może sobie lepiej z nią radzić.
Rodzaje psychoedukacji
[edytuj | edytuj kod]- Pedagogiczna;
- Psychologiczna;
- Socjologiczna;
- Medyczna – np.: po psychoedukacji medycznej, pacjent jest bardziej skłonny trzymać się zaleceń lekarskich i lepiej zrozumieć sens podejmowanych wobec niego procedur medycznych[3]. Zwiększa się także wiara w lekarza medycyny "prowadzącego", zaangażowanie pacjenta i jego rodziny w leczenie oraz chroni przed bazowaniem na informacjach dotyczących choroby, które pochodzą z nierzetelnego źródła[3].
Sześć kroków psychoedukacji w codziennej praktyce lekarskiej[3]:
- informacja na temat etiologii choroby, z uwzględnieniem koncepcji pacjenta na ten temat;
- krótkie przekazanie diagnozy na podstawie wyników badań;
- omówienie i odpowiedź na uczucia pacjenta związane z przekazaną diagnozą medyczną;
- sprawdzenie wiedzy pacjenta na temat braku zdrowia;
- podanie bardziej szczegółowych informacji na temat diagnozy, prostym językiem;
- ostateczne sprawdzenie jak pacjent rozumie problem.
Zalety długoterminowej grupowej terapii psychoedukacyjnej
[edytuj | edytuj kod]Specjaliści zajmujący się psychoedukacją osób z chorobą afektywną dwubiegunową wymieniają kilka zalet tego podejścia[1]:
- poprawa relacji terapeutycznej z lekarzem;
- pacjenci zyskują poczucie kontroli nad swoim leczeniem;
- praca w zespole, co zmniejsza obawy pacjenta;
- oparcie relacji na współpracy, zaufaniu i informacji;
- wyjaśnienie nieporozumień, wstęp do uznania leczenia za konieczne.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Francesc Colom: Podręcznik psychoedukacji w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych Francesc Colom, Eduard Vieta ; wstępem opatrzył Jan Scott ; [tł. Magdalena Stec, Monika Stec].. Warszawa: MediPage, 2009, s. 25 -31. ISBN 978-83-61104-02-5.
- ↑ Alkohol a młodzi Europejczycy u progu XXI wieku [online], www.116123.edu.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
- ↑ a b c G. Swaminath. Psychoeducation. „Indian J Psychiatry”. 51 (3), s. 171-2, Jul-Sep 2009. PMID: 19881043. (ang.).