Rekkared I – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Król Wizygotów | |
Okres | |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Data śmierci | |
Ojciec | |
Dzieci |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Reccared_I_Conversi%C3%B3n%2C_by_Mu%C3%B1oz_Degrain%2C_Senate_Palace%2C_Madrid.jpg/220px-Reccared_I_Conversi%C3%B3n%2C_by_Mu%C3%B1oz_Degrain%2C_Senate_Palace%2C_Madrid.jpg)
Rekkared I, także Rekkaret[1] – król wizygocki w latach 586–601. Objął tron po śmierci ojca, Leowigilda. Prowadził walki z Frankami o Septymanię, wprowadził katolicyzm w miejsce panującego dotąd arianizmu. Na trzecim synodzie toledańskim poparł uchwałę przeciwko Żydom.
Wojna z Frankami
[edytuj | edytuj kod]W roku 589 wojska wizygockie, dowodzone przez duksa Luzytanii, Klaudiusza, odniosły zwycięstwo nad Frankami nad rzeką Aude koło Carcassonne. Klęska na tyle zniechęciła Franków, że ponownie najechali oni Półwysep Iberyjski dopiero w roku 631[2].
Konwersja katolicka
[edytuj | edytuj kod]Pierwszym krokiem Rekkareda na drodze przyjęcia katolicyzmu było zwołanie narady biskupów ariańskich z katolickimi. Sam Rekkared aktywnie uczestniczył w obradach, mających na celu znalezienie prawdziwej wiary. Król opowiedział się po stronie katolicyzmu, a jako argument przedstawił fakt, że – jak dotąd – żaden arianin nie dokonał cudu[2].
Na kolejnym zjeździe, tym razem bez udziału biskupów ariańskich, Rekkared został przyjęty na łono Kościoła katolickiego. Stało się to zapewne już w lutym 587 roku[2], aczkolwiek jako datę konwersji króla podaje się niekiedy również rok 589[1]. Po przejściu na katolicyzm wydał rozporządzenie, w którym nakazał palić dotychczas używane rękopisy Biblii gockiej Wulfili, gdyż uznał je za skażone herezją ariańską[3].
Przyjęcie przez króla chrztu w obrządku katolickim wywołało wzburzenie wśród jego poddanych. Nie zabrakło przejawów otwartej opozycji. Na czele pierwszego spisku stał ariański biskup Meridy, Sunna. Po jego stronie opowiedziała się część wizygockich możnych, a nawet niektórzy komesowie. Wydarzeniem, świadczącym o tym, że spisek ten miał podłoże nie tylko religijne, jest fakt, że przyłączyło się do niego wielu prostych ludzi, od dawna wyznających katolicyzm. Niektóre źródła sugerują, iż spiskowcy zamierzali obalić króla[4].
Spisek został wykryty na skutek zdrady jednego ze sprzysiężonych, późniejszego króla Witeryka[5].
Na początku 589 roku wykryto następny spisek, zawiązany przez matkę Rekkareda, królową Galaswintę wspólnie z ariańskim biskupem Uldilą. Rychła śmierć królowej niejako rozwiązała sprawę[5].
Trzeci synod toledański
[edytuj | edytuj kod]Trzeci synod biskupów zebrał się na początku maja 589 roku w stolicy państwa, Toledo. Właściwe obrady rozpoczęły się 8 maja, po odwołaniu przez Rekkareda zakazu (obowiązującego od 40 lat) zbierania się synodów katolickich[6].
Obecni przedstawiciele do niedawna ariańskiego duchowieństwa publicznie obwieścili fakt dokonania konwersji i wyklęli herezję ariańską, ujmując anatemę w 23 artykułach. Synod rozszerzył jurysdykcyjne uprawnienia biskupów i podjął pewne kroki przeciw Żydom i ich religii[7].
Przy pełnej aprobacie Rekkareda, III synod toledański w 14 kanonie uchwał występował przeciwko ludności wyznania mojżeszowego. Nakazywał przymusowy chrzest dzieci zrodzonych ze związków mieszanych, żydowsko-chrześcijańskich. Zakazywał Żydom nabywania chrześcijańskich niewolników oraz wykonywania funkcji publicznych, związanych ze sprawowaniem sądów nad ludnością chrześcijańską. Ponadto kanon ten przewidywał surowe sankcje w przypadku, gdyby Żyd nakłonił swego już posiadanego chrześcijańskiego niewolnika do przejścia na judaizm[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Faber 1994 ↓, s. 85.
- ↑ a b c Strzelczyk 1984 ↓, s. 221.
- ↑ Karin Wawrzynek, Jadwiga Sebasta. Dzieje niemieckojęzycznych przekładów i wydań Biblii od IV do XVI stulecia. „Studia Europaea Gnesnensia”, s. 156, 2011/4. ISSN 2082-5951.
- ↑ Strzelczyk 1984 ↓, s. 221–222.
- ↑ a b Strzelczyk 1984 ↓, s. 222.
- ↑ Strzelczyk 1984 ↓, s. 222–223.
- ↑ Strzelczyk 1984 ↓, s. 223.
- ↑ Strzelczyk 1984 ↓, s. 226.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Gustav Faber: Merowingowie i Karolingowie. Przełożył Zbigniew Jaworski. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1994. ISBN 83-06-02407-9.
- Jerzy Strzelczyk: Goci – rzeczywistość i legenda. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1984. ISBN 83-06-00654-2.