Rekonesans – Wikipedia, wolna encyklopedia
Rekonesans – wstępne zapoznanie się z czymś w określonym terenie; w terminologii wojskowej jest częścią pracy dowódcy w terenie, polegającą na skonfrontowaniu i umiejscowieniu w terenie wniosków z oceny przeciwnika oraz ustaleniu (wskazaniu) elementów zadania oraz decyzji podjętej z mapy[1], w kartografii - dokonanie elementarnych pomiarów i obliczeń terenu. Również zapoznanie się z porządkiem i przebiegiem ćwiczeń itp.
To: misja podejmowana w celu uzyskania w drodze bezpośredniej obserwacji lub wykorzystania innych metod wykrywania informacji o działaniach i środkach przeciwnika albo danych meteorologicznych, hydrologicznych lub geograficznych określonego obszaru[2].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Czas, miejsce i sposób przeprowadzenia rekonesansu podporządkowany jest jego celowi oraz rozpatrywanej w nim problematyce. Elementem determinującym przebieg rekonesansu jest styl pracy dowódcy, jego doświadczenie i osobowość. Dowódca decyduje, w jakim celu, kiedy, gdzie i z kim uda się w teren. Szef sztabu opracowuje szczegółowe wytyczne dotyczące przeprowadzenia rekonesansu. Uwzględnia go w planie pracy sztabu. Wytyczne te są przekazywane podczas informowania operacyjnego lub odprawy koordynacyjnej.
Rekonesans ma na celu konfrontację przyjętej koncepcji rozegrania walki z warunkami terenowymi, oraz udokładnienie zadań i ich koordynację.
Przejazd oraz wykonywanie czynności w punkcie pracy powinny odbywać się z zachowaniem zasad maskowania i bezpieczeństwa. Skład i środki grup rekonesansowych do wyjazdu w teren powinny być ograniczone do niezbędnego minimum, a drogi dojazdu winny zapewnić warunki maskowania. Punkty pracy grup rekonesansowych należy maskować i chronić.
Grupa rekonesansowa – grupa wyznaczona przez dowódcę lub sztab do przeprowadzenia rekonesansu rejonów przyszłych działań bojowych, rozmieszczania wojsk lub sprzętu technicznego, stanowisk (punktów) dowodzenia itp[3][4].
Plan rekonesansu
[edytuj | edytuj kod]Plan rekonesansu wykonuje się w formie dokumentu pisemno-graficznego.
Część pisemna obejmuje:
- cel i organizację rekonesansu
- skład i wyposażenie grup rekonesansowych
- organizację łączności, ochrony i ubezpieczenia w czasie dojazdu i pracy w punktach
- układ i treść rozpatrywanych zagadnień
Część graficzna zawiera:
- drogi dojazdu
- punkty pracy i spotkania z innymi uczestnikami
- rejony przyszłych działań
- plan walki oddziału
Prowadzenie rekonesansu
[edytuj | edytuj kod]Rekonesans przeprowadzany jest w ramach procesu dowodzenia w zależności od jego celu i potrzeb. Umiejscowiony może być w trzech miejscach procesu podejmowania decyzji[5]:
- po analizie zadania po wydaniu zarządzenia przygotowawczego (jako tzw. „studium terenowe”),
- w czasie rozważania wariantów działania,
- po podjęciu decyzji (w ramach stawiania zadań podwładnym w terenie).
Jego miejsce i ilość zależy między innymi od[6]:
- czasu którym dowódca dysponuje na planowanie działań,
- poziomu bezpieczeństwa w terenie,
- znajomość terenu przyszłych działań.
- Przebieg rekonesansu (wariant połączony)[7]
- przybycie w rejon prowadzenia rekonesansu,
- postawienie zadań dla grupy ubezpieczenia,
- zajęcie punktu rekonesansowego przez dowódcę i podwładnych,
- orientowanie topograficzne,
- ocena przeciwnika na kierunku działania,
- umiejscowienie w terenie zamiaru przełożonego, zadań i położenia sąsiadów i pododdziałów wsparcia,
- umiejscowienie w terenie zadania oddziału
- taktyczna ocena terenu
- praca myślowa dowódcy (ew. wspólna z podwładnymi)
- opracowanie wariantów działania
- ocena wariantów działania i podjęcie decyzji
- opracowanie planu działania
- postawienie zadania podwładnym
- opuszczenie punktu rekonesansowego
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Machna 2019 ↓, s. 116.
- ↑ Huzarski (red.) i Wołejszo (red.) 2014 ↓, s. 34.
- ↑ Laprus (red.) 1979 ↓, s. 135.
- ↑ Huzarski (red.) i Wołejszo (red.) 2014 ↓, s. 49.
- ↑ Machna 2019 ↓, s. 117.
- ↑ Machna 2019 ↓, s. 16–117.
- ↑ Machna 2019 ↓, s. 120.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Michał Huzarski (red.), Jarosław Wołejszo (red.): Leksykon obronności. Polska i Europa. Warszawa: Wydawnictwo „Bellona”, 2014, s. 34. ISBN 978-83-11-13382-2.
- Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.
- Łukasz Machna: Procedury dowodzenia pododdziałem: planowanie i organizowanie działań na szczeblu drużyna–pluton–kompania. Wrocław: Akademia Wojsk Lądowych im. gen. Tadeusza Kościuszki, 2019. ISBN 978-83-66299-06-1.
- G. Sobolewski, J. Lasota; Praktyczne aspekty rekonesansu Przegląd Wojsk Lądowych. 02/2010