Rohacze – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Ostry_Rohac.jpg/220px-Ostry_Rohac.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Rohacze_a4.jpg/220px-Rohacze_a4.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Tatry_Zachodnie-Rohacze.jpg/220px-Tatry_Zachodnie-Rohacze.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Rohacze_a11.jpg/220px-Rohacze_a11.jpg)
Rohacze (słow. Roháče, niem. Rohács-Gruppe, Rohácsgebirge, węg. Rohács-csoport[1]) – dwa wybitne, skaliste szczyty w grani głównej Tatr Zachodnich, położone ponad dolinami: Smutną, Żarską i Jamnicką. Swoim wyglądem bardziej przypominają szczyty Tatr Wysokich niż Tatr Zachodnich.
Topografia
[edytuj | edytuj kod]Wyższym z Rohaczy jest Rohacz Płaczliwy, który ma wysokość 2126 m n.p.m. Niższy – Rohacz Ostry – ma 2086 m n.p.m. Rozdzielone są Rohacką Przełęczą (1962 m)[2]. W północnym kierunku do Doliny Smutnej opadają bardzo stromymi ścianami o względnej wysokości 200–250 m. Od Rohacza Płaczliwego odbiega w południowym kierunku boczny grzbiet, który poprzez Żarską Przełęcz łączy się z Barańcem.
Według niektórych topografów nazwą Rohacze określane jest całe pasmo górskie od Rohacza Ostrego aż po Zuberski Wierch, obejmujące takie szczyty, jak: Zuberski Wierch, Brestowa Kopa, Brestowa, Salatyński Wierch, Mały Salatyn, Spalona Kopa, Pachoł, Banówka, Hruba Kopa, Trzy Kopy, Rohacz Płaczliwy, Rohacz Ostry[1].
Opis
[edytuj | edytuj kod]Zbudowane ze skał krystalicznych Rohacze od dawna były sławne wśród turystów. Wspinał się na nie m.in. Tytus Chałubiński z liczną grupą towarzyszących mu górali. Przez Rohacze biegnie malowniczy szlak turystyczny, który swoją skalną scenerią, ze stromymi podejściami i licznymi ubezpieczeniami w postaci łańcuchów przypomina polską Orlą Perć, bywa też nazywany „Orlą Percią Tatr Zachodnich”. Jest to fragment czerwonego szlaku biegnącego przez główną grań Tatr. W znacznej mierze ten szlak prowadzi ściśle po grani, dlatego też miejscami jest bardzo eksponowany (zwłaszcza w rejonie tzw. Rohackiego Konia) i stąd uchodzi za szlak trudny, który wymaga dobrego przygotowania turystycznego oraz odporności na ekspozycję. Nie powinni wybierać tej trasy turyści z lękiem wysokości. Niektórzy uważają nawet, że ta trasa może być bardziej wymagająca od Orlej Perci (m.in. ze względu na wspomnianą ekspozycję)[3].
Tak o Rohaczach pisał w 1907 r. taternik Janusz Chmielowski: „Pasmo to niewielkie, lecz pięknością nie ustępuje bynajmniej szczytom Tatr Wysokich”. Pierwszego przejścia zimowego grani Rohaczy, od Rakonia po Smutną Przełęcz, dokonali w marcu 1911 r. (częściowo na nartach) Henryk Bednarski, Józef Lesiecki, Leon Loria, Mariusz Zaruski, Stanisław Zdyb i Janusz Żuławski[4]. Mariusz Zaruski tak pisał o tym w 1912 r.: „...chociaż każdy z nas obyty był dobrze z cudami tatrzańskiej zimowej fantasmagorii, przez dłuższy czas staliśmy bez ruchu, podziwiając robotę pelagiczną zimy. Oto ściana lita ze śniegu, straszliwą w swej śmiałości linią spadająca w przepaść; oto potworne białe kowadło, na którym chyba legendarni przodkowie Lapończyków, rówieśnicy Laurukadża, kuli swe siekiery...”[5]
Szlaki turystyczne
[edytuj | edytuj kod]– czerwony, biegnący granią główną Tatr Zachodnich. Czas przejścia od Smutnej Przełęczy przez Rohacz Płaczliwy i Rohacz Ostry do Jamnickiej Przełęczy: 2 h, z powrotem tyle samo
– żółty szlak z Żarskiej Przełęczy na Rohacz Płaczliwy. Czas przejścia: 30 min, ↓ 20 min
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky, Produkty leteckého laserového skenovania .
- ↑ Porównanie Orlej Perci i Grani Rohaczy. [dostęp 2014-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-25)].
- ↑ Kunicki Marian, Szczerba Tadeusz: Słowackie Tatry Zachodnie. Monografia - przewodnik, Wydawnictwo Ryszard M. Remiszewski - RMR, Gliwice 1999, ISBN 83-904352-6-8, s. 213
- ↑ Górska Gazeta Internetowa. Mariusz Zaruski. Granią Rohaczy w zimie. [dostęp 2007-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-28)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
- Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5.