Rotograwiura – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Darwin_restored2.jpg/220px-Darwin_restored2.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Rotogravure_PrintUnit.jpg/220px-Rotogravure_PrintUnit.jpg)
Rotograwiura – przemysłowa odmiana druku wklęsłego stosowana do druku najwyższych nakładów[1], szczególnie kolorowych czasopism oraz opakowań. Stanowi ulepszoną formę światłodruku[1]. Formą drukową jest tutaj metalowy cylinder[1] z wygrawerowanym mechanicznie lub wykonanym techniką adresową obrazem. Farba wklęsłodrukowa gromadzi się w wykonanych na powierzchni cylindra zagłębieniach (kałamarzykach). Forma drukarska (cylinder) zanurzona jest w kałamarzu z farbą. W trakcie obracania się nadmiar farby jest zbierany (za pomocą noża zbierającego – tzw. rakla) z powierzchni niedrukującej zanim podłoże drukowe zetknie się z cylindrem i przyjmie farbę z wgłębień. Podłoże (papier, folia), na którym ma odbić się drukowany obraz, dociskane jest do cylindra za pomocą presera. Cylindry wklęsłodrukowe wykonane są z miedzi lub stali pokrytej miedzią. Tych ostatnich używa się przy druku banknotów, znaczków pocztowych i druków biurowych.