Sędzice (województwo łódzkie) – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
Ruina dworu w Sędzicach | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (2011) | 189[2] |
Strefa numeracyjna | 43 |
Kod pocztowy | 98-285[3] |
Tablice rejestracyjne | ESI |
SIMC | 0719889 |
Położenie na mapie gminy Wróblew ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa łódzkiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu sieradzkiego ![]() | |
![]() |
Sędzice – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Wróblew, 12 km od Sieradza w kierunku północno-zachodnim.
Pierwsza wzmianka z 1397 r. W XVI wieku w „Sandzicach” był folwark. Było tu wtedy 18 domów i 169 mieszkańców. W 1827 r. w Sędzicach stało 20 domów i 120 mieszkańców. Miejscowy folwark w 1885 r. posiadał 679 mórg ziemi. W 1912 r. folwark ten posiadał już tylko 216 mórg 1129 prętów.
W 1736 Sędzice, wcześniej własność rodziny Pstrokońskich, nabył Andrzej Nieniewski[4].
Urodził się tutaj Apoloniusz Nieniewski (1856–1922) (prawnuk ww. Andrzeja), znany architekt warszawski, który projektował m.in. pałac w pobliskich Biskupicach i kościół w Dalikowie
Po II wojnie światowej wróciła tu Maria Nieniewska, w której posiadaniu dwór był do 1968/69. Dwór odziedziczył bratanek jej męża Jan Nieniewski i sprzedał chłopom resztę ziemi, a dwór Stanisławowi Zdunkowi, który ignorując nakazy wojewódzkiego konserwatora zabytków doprowadził dwór do ostatecznej ruiny.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie sieradzkim.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 121524
- ↑ Wieś Sędzice w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2019-11-13] , liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1152 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 12. Warszawa: Księgarnia Gebethnera i Wolffa, 1915, s. 115.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kacprzak L.: Dwór w Sędzicach – od czasów świetności do zmierzchu [w:] „Na sieradzkich szlakach” nr 4/80/2005/XX, s. 16–18