Sarmacja europejska – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f3/Sebastian_Munster_-_Tabvla_europae_VIII_%28Sarmatia%29.jpg/250px-Sebastian_Munster_-_Tabvla_europae_VIII_%28Sarmatia%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Claudius_Ptolemy-_The_World.jpg/220px-Claudius_Ptolemy-_The_World.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Maciej_Miechowita_Polskie_wypisanie_1535.jpg/220px-Maciej_Miechowita_Polskie_wypisanie_1535.jpg)
Sarmacja europejska – pojęcie geograficzne pierwszy raz użyte w starożytności przez geografa aleksandryjskiego Klaudiusza Ptolemeusza.
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Rozpościerała się według niego od Morza Czarnego i Kaspijskiego ku północy do Zatoki Wenedzkiej (Wenedyjskiej) nad Oceanem Sarmackim, dokąd wpadała rzeka Vistula, Chron, Rudon, Turunt i Chesin. Jej granicą zachodnią była Wisła, a wschodnią Don.
Klaudiusz wyróżniał też Sarmację azjatycką od rzeki Don do Wołgi.
Informacje te powtórzył i poprawił Maciej Miechowita w swym Traktacie o dwóch Sarmacjach z 1517 r.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Geografia antyczna, zestawił M. S. Bodnarski, PWN, Warszawa 1957, s. 294-295.
- Maciej z Miechowa, Opis Sarmacji Azjatyckiej i Europejskiej oraz tego, co się w nich znajduje, z języka łacińskiego przeł. i komentarzem opatrzył Tadeusz Bieńkowski, wstęp Henryk Barycz, posłowie Waldemar Voisé, z serii: „Źródła do dziejów Nauki i Techniki” t. XIV, Ossolineum 1972.
- Maciej z Miechowa 1457-1523. Historyk, geograf, lekarz, organizator nauki, Ossolineum 1960.