Siemianice (województwo pomorskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
Parafia pw. św. Józefa Rzemieślnika w Siemianicach | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Wysokość | 78 m n.p.m. |
Liczba ludności (2021) | 3170[2] |
Strefa numeracyjna | 59 |
Kod pocztowy | 76-200[3] |
Tablice rejestracyjne | GSL |
SIMC | 0750830[4] |
Położenie na mapie gminy Redzikowo ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu słupskiego ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Siemianice (kaszb. Semiónice[5], niem. Schmaatz) – wieś sołecka w Polsce obejmująca swym obszarem miejscowości Niewierowo i Swochowo, położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Redzikowo[6][4].
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Miejscowość ta leży przy drodze krajowej 213 prowadzącej do Łeby oraz linii kolejowej 202 prowadzącej do Gdańska. Siemianice są oddalone 4 km na północny wschód od Słupska, leżą na pograniczu Równiny Sławieńskiej i Wysoczyzny Damnickiej i graniczą ze Swochowem na północy, z Bukówką na północnym wschodzie, z Jezierzycami na wschodzie, z Niewierowem na zachodzie i z miastem Słupskiem na południu.
Nazwa
[edytuj | edytuj kod]Nazwa, wzmiankowana po raz pierwszy w 1315, ma genezę słowiańską i charakter dzierżawczy. Powstała przez dodanie do imienia Siemian formantu -ice[7]. Niemiecka nazwa Schmaatz jest adaptacją fonetyczną pierwotnej nazwy słowiańskiej[7].
Rada Języka Kaszubskiego proponuje kaszubską formę Semiónice[8].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Do 1945 r. gmina wiejska Siemianice (niem. Schmaatz) obejmowała wieś rolniczą Siemianice, majątki w Niewierowie (niem. Nipnow) i Swochowie (niem. Schwuchow) oraz osady Przeginia (niem. Prinzenhof, obecnie część Siemianic) i Żydzino (niem. Seddin). Pierwsza wzmianka o Siemianicach pojawiła się w 1315 r. w dokumencie, w którym Margrabia Waldemar Brandenburski, Kasimir Swenzo i jego spadkobiercy potwierdzili własność wsi jako lenno. Później Siemianice stały się własnością miasta Słupska.
Około 1784 roku w Siemianicach, należących do miasta Słupska, znajdował się młyn wodny, pięciu gospodarzy, nauczyciel i razem z pięcioma gospodarstwami należącymi do wsi Niewierowa łącznie 17 gospodarstw domowych. W 1925 r. we wsi znajdowało się 75 budynków mieszkalnych. Do 1945 roku gmina wiejska Siemianice należała do powiatu Słupskiego w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze III Rzeszy. Siemianice w dniu 9 marca 1945 r. zostały zajęte przez żołnierzy 19 Armii 2 Frontu Białoruskiego Armii Czerwonej[9]. Podobnie jak całe Pomorze Tylne, po II wojnie światowej znalazło się pod polską administracją. Granice zostały ustalone przez aliantów w Jałcie i Poczdamie. Od czerwca 1945 r. rozpoczęło się przejmowanie domów i gospodarstw przez Polaków. niem. Schmaatz został przemianowany na Siemianice. Później ustalono, że 212 mieszkańców wsi należy przesiedlić z Siemianic do Republiki Federalnej Niemiec, a 137 do NRD.
Ludność
[edytuj | edytuj kod]Liczba mieszkańców Siemianic rośnie w wyniku suburbanizacji miasta Słupska. Poniżej wykres przedstawiający liczbę ludności Siemianic na przestrzeni ostatnich 2 stuleci:
SIMC | Nazwa | Rodzaj |
---|---|---|
1015021 | Przeginia | część wsi |
Do 1972 roku miejscowość ta była siedzibą gromady.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie słupskim.
W miejscowości działał Zakład Rybacki Siemianice wchodzący w skład Państwowego Gospodarstwa Rybackiego Słupsk[10].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Zespół Szkół im. Czesława Miłosza w Siemianicach
- Parafia św. Józefa Rzemieślnika w Siemianicach
- Siemianice (przystanek kolejowy)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 122164
- ↑ Strona gminy. Stan ludności 31.12.2021 [dostęp 2022-01-28]
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1145 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
- ↑ a b c GUS. Wyszukiwarka TERYT
- ↑ Uchwała nr 6 2010 – Nazwy miast, wsi gminnych i sołeckich – Skarbnica Kaszubska [online] [dostęp 2023-12-20] (pol.).
- ↑ a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ a b Witold Iwicki , Toponimia byłego powiatu słupskiego, Gdańsk: Wydawnictwo Gdańskie, 1993, s. 99 .
- ↑ Felicja Baska-Borzyszkowska i inni, Polsko-kaszubski słownik nazw miejscowych, Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 2017, s. 220, ISBN 978-83-62137-50-3 .
- ↑ Dolata 1971 ↓, s. 475.
- ↑ M.P. z 1982 r. nr 25, poz. 234
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Bolesław Dolata: Wyzwolenie Polski 1944-1945. Warszawa: 1971.