Soft power – Wikipedia, wolna encyklopedia
Soft power, także miękka siła – zdolność narodu czy kraju do pozyskiwania sojuszników i zdobywania wpływów dzięki atrakcyjności własnej kultury, polityki czy ideałów politycznych. Twórca pojęcia, Joseph Nye, określa soft power jako subtelne sprawianie, by inni chcieli tego samego wskutek niewymuszonego wyboru[1].
Podstawą tego pojęcia jest – zaobserwowane przez jego twórcę – zjawisko, w którym państwa mogą osiągać swoje cele w polityce międzynarodowej poprzez sam fakt, że inne państwa szanują ich wartości, dokonania czy kulturę i mają aspirację, by np. osiągnąć podobny poziom rozwoju, dobrobytu czy otwartości obywateli.
Soft power polega na wykorzystaniu atrakcyjności i siły przyciągania dzielonych wspólnych wartości jako narzędzia perswazji. Soft power charakteryzuje się budowaniem percepcji słuszności pewnych idei oraz budowaniem chęci innych aktorów do wkładu w ich urzeczywistnienie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Joseph S. Nye: Soft Power. Jak Osiągnąć Sukces W Polityce Światowej. Warszawa: 2007, s. 5-7.