Stanisław Ciuchciński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
poseł do sejmu Krajowego Galicji | |
Okres | od 1901 |
Prezydent Lwowa | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | Józef Neumann |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Lwow-Lyczakow-Ciuchcinski.jpg/220px-Lwow-Lyczakow-Ciuchcinski.jpg)
Stanisław Ciuchciński (ur. 10 listopada 1841 we Lwowie, zm. 13 listopada 1912 tamże) – polski działacz społeczny, rzemieślnik-blacharz, prezydent Lwowa i poseł na galicyjski Sejm Krajowy.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Stanisława, rzeźnika lwowskiego (nosił pierwotnie nazwisko Ciuchta), i Katarzyny z Jurczyńskich. Naukę szkolną rozpoczął u ojców dominikanów, ale musiał ją przerwać w wieku 14 lat po śmierci rodziców i zająć się pracą zarobkową. Kształcił się w zawodzie blacharskim, jednocześnie zdobywając wiedzę ogólną przez samokształcenie. W 1859 wyjechał na kilka lat ze Lwowa, uzupełniając umiejętności rzemieślnicze m.in. w Wiedniu, Linzu, Monachium, Dreźnie, Berlinie, Hamburgu. Po powrocie do kraju wziął udział w powstaniu styczniowym, walcząc w oddziale strzelców Francuza Leona Younga.
Po klęsce powstania powrócił na stałe do Lwowa i pracował przez kilka lat w pracowniach blacharskich innych mistrzów, by w 1867 otrzymać kartę przemysłową i otworzyć własny zakład przy ulicy Krakowskiej. Zaangażował się w ruch zawodowy, był członkiem stowarzyszenia rzemieślniczego „Skała”, członkiem jego Wydziału, wreszcie kuratorem (1889). Od 1877 był przełożonym Korporacji blacharzy, brązowników i mosiężników. Razem z kowalem Michałem Michalskim doprowadził do odzyskania polskiego charakteru przez Towarzystwo Strzeleckie. Był również aktywnym działaczem (i prezesem) Towarzystwa wzajemnej pomocy mieszczan lwowskich pod wezwaniem błogosławionego Jana z Dukli.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[1]. Od sierpnia 1880 posiadał obywatelstwo miejskie i w 1883 został powołany w skład Rady Miejskiej, w której zasiadał do końca życia. Od 1899 był wiceprezydentem Lwowa. Po śmierci prezydenta miasta Michalskiego w czerwcu 1907 został jego następcą[2], nie tylko na urzędzie prezydenta Lwowa, ale i na czele Towarzystwa Strzeleckiego oraz w galicyjskim Sejmie Krajowym. Swoje rządy Ciuchciński określił mottem: „Czynić wszystko, co jest zgodne z honorem i interesami miasta i jego mieszkańców”. Podeszły wiek i stan zdrowia skłoniły go do złożenia funkcji prezydenta 17 lipca 1911 (jeszcze w czerwcu 1911 jego następcą wybrano Józefa Neumanna[3]).
Zmarł 13 listopada 1912 we Lwowie[4]. Zmarłego Ciuchcińskiego Lwów pożegnał tłumnym pogrzebem na Cmentarzu Łyczakowskim, gdzie władze miasta wzniosły pomnik z napisem „Wiernemu Synowi Ojczyzny”; mowę pogrzebową wygłosił ówczesny wiceprezydent Lwowa Tadeusz Rutowski.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Pamiętnik IV zlotu sokolstwa polskiego we Lwowie w dniach 27-29 czerwca 1903. Lwów: Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw, 1904, s. 27.
- ↑ „Tygodnik Ilustrowany”. 19, s. 394, 11 maja 1907. [dostęp 2013-03-14].
- ↑ Zmiany w prezydyum miast Lwowa. „Nowości Illustrowane”. Nr 24, s. 2, 17 czerwca 1911.
- ↑ Kronika. Z kroniki żałobnej. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 47 z 17 listopada 1912.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Aleksander Czołowski: Ciuchciński Stanisław. W: Polski Słownik Biograficzny. T. IV. 1938.
- Stanisław Sławomir Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988. ISBN 83-04-02817-4.
- „Tygodnik Ilustrowany”. 47, s. 330, 23 listopada 1912. [dostęp 2013-03-14].