Stanisław Santor – Wikipedia, wolna encyklopedia
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód | |
Powiązania | żona Irena Santor |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Stanis%C5%82aw_Santor_gr%C3%B3b.jpg/240px-Stanis%C5%82aw_Santor_gr%C3%B3b.jpg)
Stanisław Santor (ur. 29 marca 1922[a] w Suwałkach, zm. 6 stycznia 1999 w Warszawie) – polski skrzypek, koncertmistrz Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Studiował w klasie skrzypiec u profesora Józefa Jarzębskiego, w warszawskim Konserwatorium. W latach 1944–1945 pracował przymusowo w kamieniołomach w obozie Peterscheim.
Po wojnie przyjechał na krótko do Warszawy, a następnie przeniósł się do Łodzi. Tam rozpoczął pracę w Filharmonii Łódzkiej w orkiestrze pod dyrekcją Zdzisława Górzyńskiego. W 1947 wrócił do Warszawy, gdzie został zaangażowany do orkiestry Filharmonii Warszawskiej. Po dwóch latach odszedł i rozpoczął pracę w Polskiej Orkiestrze Radiowej pod dyrekcją Stefana Rachonia. Był koncertmistrzem tej orkiestry w latach 1949–1974 i 1978–1980. W latach 50. występował także gościnnie z orkiestrą Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca „Mazowsze”.
Nagrania Stanisława Santora znaleźć można w archiwach Polskiego Radia oraz na wielu płytach z udziałem Orkiestry Stefana Rachonia.
Stanisław Santor był mężem Ireny Santor. Ich małżeństwo z powodu przedwczesnej śmierci córeczki Sylwii zakończyło się rozwodem[1].
Stanisław Santor został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera: F IV rząd: 12, grób: 10D)[2].
Nagrania z udziałem Stanisława Santora
[edytuj | edytuj kod]- LP Vivaldi, Martini, Albinoni Veriton SXV 723
- CD Muzyka mistrzów baroku i klasycyzmu MTJ 12501
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W inskrypcji nagrobnej podano rok urodzenia 1920.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Irena Santor przerwała milczenie po 60 latach. Chodzi o śmierć córeczki. www.se.pl, 2021-01-12. [dostęp 2021-01-12]. (pol.).
- ↑ miejsce pochówku. [dostęp 2018-12-20].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Lewandowska Violetta (opracowanie), Irena Santor-Miło wspomnieć, wypisy z radiowej taśmy, Warszawa 1995, ISBN 83-85461-24-8.
- Rybałtowska Barbara, Stefan Rachoń, Warszawa 1996, ISBN 83-86469-18-8.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona o Stanisławie Santorze. santorowie.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-22)].