Straszów (województwo lubuskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia
wieś | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Strefa numeracyjna | 68 |
Kod pocztowy | 68-132[2] |
Tablice rejestracyjne | FZA |
SIMC | 0912988 |
Położenie na mapie gminy Przewóz ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa lubuskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu żarskiego ![]() | |
![]() |
Straszów (niem. Gross Selten[3]) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Przewóz. Leży w północnej części Borów Dolnośląskich.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.
W dokumencie z 1355 nazwę osady zapisano jako "Sellintow"[4].
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[5]:
- kościół w ruinie, romańsko–gotycki z XIV wieku[6] prawdopodobnie z początku XIV w[7], plac kościelny otoczony jest murem z bramą o ostrołukowym przejeździe[4].
- dwór, z początku XIX wieku, który dawniej służył jako zameczek myśliwski, nakryty dachem naczółkowym[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 131709
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1227 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
- ↑ a b c Waldemar Bena opis do mapy "Bory Dolnośląskie, Przemkowski Park Krajobrazowy" Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2004 ISBN 83-88049-83-6
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 134. [dostęp 2013-03-14].
- ↑ Park Mużakowski i atrakcje geoturystyczne okolic Łęknicy. s. 33.
- ↑ Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 356. ISBN 978-83-931526-0-5.