Strumień indukcji magnetycznej – Wikipedia, wolna encyklopedia
Strumień indukcji magnetycznej, strumień pola magnetycznego, strumień magnetyczny – strumień pola dla indukcji magnetycznej.
Strumień przepływający przez powierzchnię jest zdefiniowany jako iloczyn skalarny wektora indukcji magnetycznej i wektora powierzchni
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Indukcja.svg/100px-Indukcja.svg.png)
Dla powierzchni płaskiej i jednorodnego pola magnetycznego wzór na strumień ma postać:
gdzie:
- – wektor indukcji magnetycznej,
- – wektor powierzchni
- – kąt między wektorami i
Dla dowolnej powierzchni:
gdzie jest wektorem nieskończenie małego fragmentu powierzchni
Jednostką strumienia indukcji magnetycznej jest weber (Wb).
Strumień indukcji magnetycznej przyjmuje wartość maksymalną, gdy wektor indukcji magnetycznej jest prostopadły do powierzchni, a najmniejszą (równą 0), gdy jest do niej równoległy.
Strumień pola magnetycznego przechodzący przez powierzchnię zamkniętą jest równy zero. Wynika to z faktu, że nie istnieją źródła pola magnetycznego w postaci pojedynczych biegunów magnetycznych (monopoli magnetycznych).