Studnia w Siwym Wierchu – Wikipedia, wolna encyklopedia
Studnia w Siwym Wierchu (słow. Priepasť v Sivom vrchu) – największa z dotychczas odkrytych jaskiń w masywie Siwego Wierchu w słowackich Tatrach Zachodnich. Z głębokością 93 m w 2001 r. zajmowała 45 miejsce na liście najgłębszych jaskiń Słowacji[1]. W 2017 r. spadła na miejsce 54[2].
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Wejście do jaskini znajduje się na wysokości 1790 m n.p.m., prawie pod samym szczytem Siwego Wierchu, ok. 100 m na zachód od jego wierzchołka. Usytuowane jest wśród skalnych turniczek i rozpadlin w górnej części tzw. Rzędowych Skał.
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Jest jaskinią o rozwinięciu pionowym, utworzoną w dolomitach płaszczowiny choczańskiej, pochodzących ze środkowego triasu. Składa się z systemu trzech studni, opadających na łączną głębokość 93 m. Łączna długość korytarzy wynosi 250 m[3]. Pomimo że istnieje w kompleksie skał węglanowych, nie jest ona typową jaskinią krasową. Jest jaskinią typu szczelinowego, powstałą w wyniku blokowych ruchów masowych górotworu w płaszczyznach spękań, w minimalnym jedynie stopniu przemodelowaną przez współcześnie zachodzące procesy krasowienia. Według przypuszczeń J. Brodňanskiego dno jaskini sięga już podścielających dolomity choczańskie utworów kredy[4].
Historia eksploracji
[edytuj | edytuj kod]Jaskinia znana była od dawna miejscowym pasterzom, lecz z uwagi na położenie i trudne wejście nie budziła ich większego zainteresowania. Anton Kocian wspomniał ją w swoim przewodniku po Orawie (w tym i Tatrach Zachodnich), wydanym w 1933 r. Na jej dno zeszli dopiero w 1970 r. speleolodzy z Orawy, którymi kierował Ján Brodňanský[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ wg wykazu najgłębszych jaskiń Słowacji z 17 lutego 2001 r. [dostęp 2021-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (7 czerwca 2007)].
- ↑ wg wykazu najgłębszych jaskiń Słowacji z 21 sierpnia 2017 r
- ↑ Nyka Józef: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998 ISBN 83-901580-8-6
- ↑ Brodňanský Ján: Priepasťť v Sivom vrchu [w:] „Slovenský kras” 10, wyd. Osveta, Martin 1972, s. 129-135
- ↑ R. Hollý, P. Holúbek a P. Vozárik: Stručná charakteristika a náčrt histórie speleologického prieskumu v oblasti kót Opálenica, Babky, Sokol, Mních, Ostrô, Sivý vrch, Biela skala, Suchý vrch a Húňová [1]
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Hochmuth Zdenko: Krasové územia a jaskyne Slovenska, w: “Geographia Cassoviensis”, ročník II., 2 / 2008, wyd. Univerzita Pavla Jozefa Šafárika v Košiciach, Košice 2008, ISSN 1337-6748; [2];