Stypa (powieść) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Autor | Antoni Lange |
---|---|
Tematyka | obyczajowa |
Typ utworu | powieść |
Data powstania | 1911 |
Wydanie oryginalne | |
Miejsce wydania | Warszawa |
Język | polski |
Data wydania | 1911 |
Wydawca | Wł. Okręt |
Stypa – powieść Antoniego Langego wydana w 1911 w Warszawie. Tytuł nawiązuje do starosłowiańskiego obrządku, zwanego stypą.
Utwór uwspółcześnia tzw. kompozycję szkatułkową (ramową), znaną w Europie dzięki dziełu Giovanniego Baccaccio Dekameron oraz powieści Jana Potockiego Rękopis znaleziony w Saragossie. Powieść osnuta jest wokół tragicznej historii jednego z bohaterów, który z powodu zawodu miłosnego dopuścił się samobójczego aktu. Spotkanie grona przyjaciół zmarłego na uroczystej uczcie ku jego czci staje się pretekstem do opowiedzenia kilku historii na odwieczny temat miłości i śmierci[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jest to nawiązanie do Dekameronu, na który składa się 100 historii opowiedzianych przez zgromadzenie 10 młodych Florentyńczyków.