Subsidium hibernale – Wikipedia, wolna encyklopedia
Subsidium hibernale – dobrowolnie deklarowane, zryczałtowane opłaty z majątków ziemskich należących do duchowieństwa przeznaczone na utrzymanie wojska. W I Rzeczypospolitej wprowadzone w latach 1649-1652 związane z wprowadzeniem hiberny. Subsidium hibernale zniesiono w 1775 roku wraz z likwidacją hiberny[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mączak 1981 ↓, s. 347.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Antoni Mączak: Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku. O-Ż. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1981. ISBN 83-214-0185-6.