Taśma filmowa 16 mm – Wikipedia, wolna encyklopedia
Taśma filmowa 16 mm – rodzaj nośnika zdjęć o szerokości 16 mm.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/16mm_Movie_Film.jpg/220px-16mm_Movie_Film.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Special_Film_Project_186_-_Feldherrnhalle_2.png/220px-Special_Film_Project_186_-_Feldherrnhalle_2.png)
Taśma pierwotnie perforowana dwustronnie (niema), o odstępach pomiędzy kolejnymi otworami około 1 cm, później z perforacją jednostronną (Super 16 mm). Ramka kolejnego kadru umieszczona jest dokładnie w połowie każdego wyciętego otworu perforacyjnego. Po drugiej stronie zaś umieszczona jest ścieżka dźwiękowa (zapis optyczny dźwięku jak w taśmie 35 mm).
Taśma mogła być też obustronnie perforowana. Była stosowana przez profesjonalistów do kręcenia kolorowych filmów dokumentalnych już od 1935, na przykład podczas zbrojnego wyzwolenia Europy przez Amerykanów z okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej (używał jej reżyser George Stevens) oraz później w telewizji do celów reporterskich, do końca lat 70. XX wieku (do przejścia studiów TV na system U-Matic)[1]. Taśma taka zbudowana jest na podłożu palnym (nitro) bądź niepalnym (aceto). Zmiana rodzaju podłoża została wymuszona z przyczyn technicznych – częste pożary projektorów, zwłaszcza w kinach wiejskich w okresie 1945–1960.
Taśma była dzielona na akty o długości 60 mb – mała rolka i 100 mb – rolka jednoaktowa.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ New York Magazine, 23 września 1996, s. 114