Technik mechanik – Wikipedia, wolna encyklopedia
Technik mechanik – tytuł nadawany absolwentom szkół ponadpodstawowych o profilu technicznym lub policealnych studiów zawodowych po zdaniu zewnętrznego egzaminu zawodowego.
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik mechanik powinien być przygotowany dowykonywania następujących zadań zawodowych[1]:
- wytwarzania części maszyn i urządzeń;
- dokonywania montażu maszyn i urządzeń;
- instalowania i uruchamiania maszyn i urządzeń;
- obsługiwania maszyn i urządzeń;
- organizowania procesu produkcji.
Technik mechanik posiada umiejętności, a zatem potrafi:
- posługiwać się dokumentacją konstrukcyjną, technologiczną i eksploatacyjną
- dobierać materiały narzędzia maszyny i urządzenia do realizowania zadań
- stosować podstawowe metody obróbki i łączenia materiałów podczas wytwarzania oraz napraw maszyn i urządzeń
- mierzyć podstawowe wielkości fizyczne i geometryczne
- konstruować proste obiekty mechaniczne
- opracować dokumentację podstawowych procesów technologicznych
- oceniać stan technicznych obiektów mechanicznych z wykorzystaniem metod i diagnostyki technicznej
- sporządzać harmonogramy prac, obliczać ich pracochłonność i koszty
- przestrzegać i wdrażać normy dotyczące zapewniana jakości produkcji wyrobów i świadczenia usług
- stosować przepisy prawa dotyczące wykonanych zadań zawodowych
- przestrzegać przepisów ochrony przeciwpożarowej BHP oraz ochrony środowiska podczas wykonywania zadań zawodowych
- udzielać pierwszej pomocy poszkodowanym w wypadkach przy pracy
Typowe miejsca pracy dla technika mechanika:
- mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych
- mechanik pojazdów samochodowych
- ślusarz
- tokarz
- operator obrabiarek CNC
- frezer
- konstruktor
- technolog
- mistrz produkcji
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 lutego 2012 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach (Dz.U. z 2012 r. poz. 184).