Tomasz Mikocki – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
profesor nauk humanistycznych | |
Specjalność: archeologia klasyczna, historia sztuki starożytnej[1] | |
Alma Mater | |
Doktorat | |
Habilitacja | |
Profesura | |
Tomasz Zenon Mikocki (ur. 25 lutego 1954 w Kozienicach[2], zm. 26 maja 2007[3] w Warszawie[4]) – polski archeolog, prof. dr hab. nauk humanistycznych, patron Muzeum Regionalnego w Kozienicach[2][3][1][5].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Odbył studia w Instytucie Archeologii na Uniwersytecie Warszawskim[2][3], w 1981 uzyskał doktorat za pracę Najstarsze kolekcje starożytności w Polsce (lata 1750–1830), a w 1987 habilitował się na podstawie oceny dorobku naukowego i pracy zatytułowanej Sub specie deae. Rzymskie cesarzowe i księżniczki jako boginie[2][3].
13 marca 1998 nadano mu tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych[1][3]. Pracował w Instytucie Archeologii na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego; czterokrotnie wybrany był na Dyrektora Instytutu, po raz pierwszy w 1991[3]. Był członkiem Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej I Wydziału – Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk[1].
Żonaty z Moniką Muszyńską . Zmarł w wyniku choroby[6]. Pochowany w Kozienicach[5].
Nagrody i upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]- Nagroda rektora Uniwersytetu Warszawskiego (wielokrotnie)[2]
- 1988: Nagroda Berlińsko-Brandenburska Akademii Nauk[2]
- patron Muzeum Regionalnego w Kozienicach[5]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Prof. Tomasz Zenon Mikocki, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2019-04-10] .
- ↑ a b c d e f g h Prof. dr hab. Tomasz Mikocki (1954- 2007). www.muzeum-kozienice.pl. [dostęp 2019-04-10].
- ↑ a b c d e f g h PROF. DR HAB. TOMASZ MIKOCKI (1954-2007). ptolemais.uw.edu.pl. [dostęp 2019-04-10].
- ↑ Tomasz Mikocki (1954-2007) [online], Stowarzyszenie Historyków Starożytności [dostęp 2022-12-10] (pol.).
- ↑ a b c Prof. Tomasz Mikocki patronem muzeum. dkkozienice.pl. [dostęp 2019-04-10].
- ↑ Dylewo stoi na głowie [online], Przegląd, 9 grudnia 2002 [dostęp 2022-12-10] (pol.).