Wacław Stefan Lewandowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Data i miejsce urodzenia | 14 kwietnia 1888 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 5 kwietnia 1971 |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/Wac%C5%82aw_Stefan_Lewandowski_-_gr%C3%B3b.png/240px-Wac%C5%82aw_Stefan_Lewandowski_-_gr%C3%B3b.png)
Wacław Stefan Lewandowski (ur. 14 kwietnia 1888 w Warszawie, zm. 5 kwietnia 1971 w Poznaniu) – pianista, rektor PWSM w Poznaniu.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wacław Stefan Lewandowski urodził się w rodzinie Michała, adwokata, i Ludwiki z domu Doehr. W Szwajcarii w St. Gallen od 1905 był studentem wyższej szkoły handlowej, a następnie w Warszawie rozpoczął studia muzyczne u J. Oberfelta i J. Śliwińskiego[1]. W Lipsku od 1912 był studentem konserwatorium muzycznego oraz w 1914 otrzymał dyplom w klasie gry fortepianowej J. Pembaura. Podczas I wojny światowej podjął w Warszawie działalność pedagogiczną, kontynuując ją od 1918 do 1937 w łódzkim Konserwatorium Muzycznym, w którym był także prezesem Towarzystwa Muzycznego[1]. Jednocześnie w lwowskim i toruńskim konserwatorium uczył gry na fortepianie. Był również w okresie międzywojennym znanym i cenionym pianistą, który posiadał bogaty repertuar estradowy[1]. Od 1937 związał się z Poznaniem[2], gdzie w początkowym okresie był wykładowcą w Państwowym Konserwatorium Muzycznym, a od 1945 docentem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej[3]. Kierownik Katedry Fortepianu od 1958, a rektor tej uczelni od 1951 do 1961[4][3]. W 1945 zorganizował w mieście Państwową Średnią Szkołę Muzyczną i był jej dyrektorem do 1948. Od 1938 do 1939 i od 1945 do 1947 był w Bydgoszczy nauczycielem w średniej szkole muzycznej[3]. Przez kilka lat po wojnie kontynuował karierę estradową. Koncertował między innymi w Poznaniu, Bydgoszczy i Łodzi. Wykształcił wielu pianistów między innymi: Artur Balsam, Edmund Rezler, Lucjan Galon, Bogusław Madey, Teresa Rutkowska[3].
Na emeryturę przeszedł w 1961.
Jego żoną była Helena Kowalewska (ur. 1908), wykładowca w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu od 1930 do 1939 i mieli trójkę dzieci: Hannę (ur. 1926), Andrzeja (ur. 1928) i Monikę (ur. 1941)[3].
Zmarł w Poznaniu. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[3] (kwatera 42-2-24)[5].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1952)[6]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (28 lutego 1955)[7]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Gąsiorowski i Topolski (red.) 1981 ↓, s. 419.
- ↑ Wyjątek stanowił okres okupacji, który spędził w Warszawie.
- ↑ a b c d e f Gąsiorowski i Topolski (red.) 1981 ↓, s. 420.
- ↑ Akademia Muzyczna im Ignacego Jana Paderewskiego
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MICHAŁ LEWANDOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-19] .
- ↑ M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 103, poz. 1410 - Uchwała Rady Państwa z dnia 28 lutego 1955 r. nr 0/350 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski słownik biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 419–420. ISBN 83-01-02722-3.