Wielka Wyspa Lachowska – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Wyspy Nowosyberyjskie; największa wyspa w dolnej lewej części zdjęcia to Wielka Wyspa Lachowska | |
Kontynent | |
---|---|
Państwo | |
Republika | |
Akwen | |
Archipelag | |
Powierzchnia | 4600 km² |
Położenie na mapie Jakucji ![]() | |
Położenie na mapie Rosji ![]() | |
![]() |
Wielka Wyspa Lachowska (ros. Большой Ляховский остров) – największa wyspa w grupie Wysp Lachowskich w archipelagu Wysp Nowosyberyjskich[1].
Od stałego lądu wyspę oddziela Cieśnina Łaptiewa, a od Małej Wyspy Lachowskiej – Cieśnina Eterikan. Powierzchnia wyspy wynosi około 4600 km². Najwyżej położony punkt – góra Emij-Tas (270 m).
Pierwszymi odkrywcami i badaczami wyspy byli rosyjscy Kozacy: Jakow Pierwiakow i Merkury Wagin.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Late Saalian and Eemian palaeoenvironmental history of the Bol’shoy Lyakhovsky Island (Laptev Sea region, Arctic Siberia). s. 320. [dostęp 2018-01-09]. (ang.).